ദിവസം 290 ശ്രീമദ്‌ ദേവീഭാഗവതം. 11-5.ജപമാലാലക്ഷണം

ദിവസം 290  ശ്രീമദ്‌ ദേവീഭാഗവതം. 11-5. ജപമാലാലക്ഷണം

ലക്ഷണം ജപമാലയാ: ശൃണു വക്ഷ്യാമി ഷണ്മുഖ
രുദ്രാക്ഷസ്യ മുഖം ബ്രഹ്മാ ബിന്ദു രുദ്ര ഇതീരിതാ
വിഷ്ണു: പുച്ഛം ഭവേച്ചൈവ ഭോഗമോക്ഷഫലപ്രദം
പഞ്ചവിംശതിഭിശ്ചാക്ഷൈ: പഞ്ചവക്ത്രൈ: സകണ്ടകൈ:

ഈശ്വരൻ പറഞ്ഞു: ജപമാലാ ലക്ഷണം ഇനിപ്പറയാം. ത്രിമൂർത്തിസ്വരൂപമായ രുദ്രാക്ഷത്തിന്റെ മുഖം ബ്രഹ്മാവും ബിന്ദു രുദ്രനുമാകുന്നു. പുച്ഛഭാഗം വിഷ്ണുവാണ്.

അഞ്ചു മുഖങ്ങളുള്ള ഇരുപത്തിയഞ്ച് രുദ്രാക്ഷമണികൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുക. ചുവപ്പ്, വെള്ള, മിശ്രവർണ്ണം, എന്നിങ്ങനെ വൈവിദ്ധ്യമാർന്ന ആരങ്ങളുള്ള മണികളാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടത്. അവ തുളച്ച് പശുവിന്റെ വാൽപോലെ കോർത്തെടുക്കുക. രുദ്രാക്ഷത്തിന്റെ മുഖത്തോടു മുഖം ചേർത്ത്, വാലറ്റത്തെ വാലറ്റം ചേർത്ത് കൊരുത്ത് ഒടുവിൽ അറ്റത്തുള്ള രണ്ട് മണികളുടെയും മുഖം മുകളിലേക്ക് പിടിച്ച് നാഗപാശരൂപത്തിൽ കെട്ടിവയ്ക്കണം. അത് ഗന്ധജലം, പഞ്ചഗവ്യം, ശുദ്ധജലം, എന്നിവയിൽ കഴുകിയിട്ട് മന്ത്രന്യാസം ചെയ്ത് ശിവാസ്ത്രമന്ത്രത്താൽ സ്പർശനവും, കവചവും അനുഷ്ഠിക്കുക. പിന്നെയും മൂലമന്ത്രം ന്യസിച്ച് സദ്യോജാതം ജപിച്ച് നൂറ്റിയെട്ട് തവണ മൂലമന്ത്രം ജപിച്ച് മാലയെ ശുദ്ധമായ ഒരിടത്ത് വയ്ക്കുക.

സാക്ഷാൽ സാംബശിവനെയാ മാലയിൽ ആവാഹിക്കുക. അങ്ങിനെ സാധകന് സർവ്വകാമങ്ങളെയും സാധിക്കാം. മറ്റുള്ള ദേവതമാരെയും അവർക്ക് ചേർന്ന ഉചിത മന്ത്രങ്ങളാൽ പൂജിക്കാവുന്നതാണ്. ഭക്തിയോടെ ഈ മാല ശിരസ്സിലോ കഴുത്തിലോ ചെവിയിലോ അണിയാവുന്നതാണ്. ഷൺമുഖാ, ഇനി ഞാനെന്തിനു കൂടുതൽ വിസ്തരിക്കണം? രുദ്രാക്ഷ ധാരണം അത്യന്തം ഉത്തമമാണ്.

സ്നാനം, ദാനം, ജപം, ഹോമം, വൈശ്വദേവം, ദേവാർച്ചനകൾ, പ്രായശ്ചിത്തം, ശ്രാദ്ധം, ദീക്ഷവൈദികകർമ്മങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്കെല്ലാം രുദ്രാക്ഷമില്ലങ്കിൽ അവ ഫലപ്രദമാവില്ല. മാത്രമല്ല നരകഭയവും സാധകനെ വിട്ടുപോവുകയില്ല. സ്വർണ്ണം കെട്ടിച്ച രുദ്രാക്ഷം ശിരസിലോ കഴുത്തിലോ കൈയിലോ ശുദ്ധമായി ധരിക്കുക. അന്യൻ ഉപയോഗിച്ച രുദ്രാക്ഷം അശുദ്ധമാകയാൽ അത് ധരിക്കരുത്. അശുദ്ധനായി രുദ്രാക്ഷം കൈകാര്യം ചെയ്യരുത്. രുദ്രാക്ഷവൃക്ഷത്താൽ തട്ടിയ കാറ്റ് പോലും പവിത്രമാണ്. അതേറ്റ പുൽക്കൊടി പോലും പുണ്യലോകം പ്രാപിക്കും. രുദ്രാക്ഷം ധരിച്ചു കൊണ്ട് ഒരുവൻ ചെയ്യുന്ന മഹാപാപങ്ങൾ പോലും ഇല്ലാതാകും എന്ന് ജാബാലശ്രുതിയിൽ പറയുന്നു. മൃഗങ്ങൾപോലും രുദ്രാക്ഷം ധരിച്ചാൽ രുദ്രനാവും. പിന്നെ മനുഷ്യന്റെ കാര്യം പറയാനുണ്ടോ?

ശിവഭക്തനായ ഒരുവൻ തലയിലൊരു രുദ്രാക്ഷമെങ്കിലും എപ്പോഴും ധരിക്കണം. അവനെ ദു:ഖങ്ങൾ തീണ്ടുകയില്ല. സർവ്വപാപങ്ങളും നശിച്ച് അവൻ സുഖിയാവും. രുദ്രാക്ഷം ധരിച്ച് ശിവനാമം ജപിക്കുന്നവൻ ഭാഗവതൻമാരിൽ ഉത്തമനത്രെ. ശ്രേയസ്സിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ദേഹത്തെവിടെയെങ്കിലും - ചെവിയിലോ, കഴുത്തിലോ, വയറ്റത്തോ, ശിഖയിലോ, കൈയിലോ രുദ്രാക്ഷം ധരിക്കുന്നു. ത്രിമൂർത്തികളും, മറ്റു ദേവൻമാരുമിത് നിരന്തരം അണിയുന്നുണ്ട്. മാത്രമല്ല സപ്തർഷിമാരും തദ് വംശജരായ മഹർഷിമാരും ശ്രുതിയനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നവരും രുദ്രാക്ഷധാരികളത്രേ.

രുദ്രാക്ഷം ഇത്രമേൽ മഹത്താണെന്നുള്ളതുകൊണ്ട് അതിൽ ശ്രദ്ധയില്ലാത്തവർക്കും ജന്മജന്മാന്തരങ്ങൾ കൊണ്ട് മഹാദേവപ്രസാദത്താൽ രുദ്രാക്ഷധാരണത്തോട് അഭിവാഞ്ഛ സഹജമായി ഉണ്ടായി വരും. ജാബാലമുനിമാർ രുദ്രാക്ഷത്തെ പ്രകീർത്തിക്കുന്നു. അതാണ് ഞാനും നിനക്ക് പറഞ്ഞു തരുന്നത്. ലോകപ്രസിദ്ധമാണ് ഈ മാഹാത്മ്യം. രുദ്രാക്ഷ ദർശനം പുണ്യപ്രദമാണ്. അതിനെ സ്പർശിയച്ചാൽ കോടിഗുണമാണ്. ധരിച്ചാലോ ആറ് കോടിയാണ് ഫലം. രുദ്രാക്ഷമാല വച്ച് ജപിക്കുന്നവന് അസംഖ്യം കോടി മടങ്ങാണ് പുണ്യഫലം കിട്ടുക.

ശിരസ്സിലോ കൈയിലോ മാറിലോ കഴുത്തിലോ ചെവിയിലോ രുദ്രാക്ഷം അണിഞ്ഞവൻ രുദ്രതുല്യനാണ്. അവൻ അവധ്യനാണ്. രുദ്രൻ സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെ അവന് എവിടെയും സഞ്ചരിക്കാം. രുദ്രാക്ഷധാരിയെ എല്ലാവരും പൂജിക്കണം. സ്വകർമ്മം വെടിഞ്ഞു നടക്കുന്നവനും പാപിയും കുലമില്ലാത്തവനും രുദ്രാക്ഷം ധരിച്ച് മുക്തനാവാം. കേവലമൊരു നായാണെങ്കിലും രുദ്രാക്ഷം ധരിച്ചുകൊണ്ടു് മരിക്കുകയാണെങ്കിൽ അതിനും പരമഗതി കിട്ടും. പിന്നെ മനുഷ്യന്റെ കാര്യം പറയാനുണ്ടോ? ജപധ്യാനങ്ങൾ ഇല്ലാത്തവനാണെങ്കിലും രുദ്രാക്ഷധാരിയുടെ സകലപാപങ്ങളും ഇല്ലാതായി അവന് പരമപദം പ്രാപ്തമാവും.

മനുഷ്യനായി പിറന്നവൻ ഒരു രുദ്രാക്ഷമെങ്കിലും ദേഹത്തണിഞ്ഞ് തന്റെയും തന്റെ കുലത്തിലെ ഇരുപത്തിയൊന്നു തലമുറയിലുള്ളവരുടെയും പരമ സദ്ഗതി ഉറപ്പാക്കണം. അങ്ങിനെ രുദ്ര ലോകത്ത് അവനും പൂജിതനാവാം.

ദിവസം 289 ശ്രീമദ്‌ ദേവീഭാഗവതം. 11-4. രുദ്രാക്ഷമാഹാത്മ്യം

ദിവസം 289  ശ്രീമദ്‌ ദേവീഭാഗവതം. 11-4. രുദ്രാക്ഷമാഹാത്മ്യം

ഏവം ഭൂതാനുഭാവോയം രുദ്രാക്ഷോ ഭവതാfനഘ
വർണ്ണിതോ മഹതാം പൂജ്യ: കാരണം തത്ര കിംവദ
ഏവമേവ പുരാ പൃഷ്ടോ ഭഗവാൻ ഗിരിശ: പ്രഭു:
ഷൺമുഖേന ച രുദ്രസ്തം യദുവാച ശൃണുഷ്വ തത്

നാരദൻ പറഞ്ഞു: രുദ്രാക്ഷം ഇത്ര മാഹാത്മ്യമുള്ളതാവാൻ എന്താണ് കാരണമെന്നു പറഞ്ഞു തന്നാലും പ്രഭോ.

ശ്രീ നാരായണൻ പറഞ്ഞു: പണ്ടീ ചോദ്യം ഷൺമുഖൻ പിതാവായ പരമശിവനോട് ചോദിക്കുകയുണ്ടായി. രുദ്രദേവൻ അതിനു മറുപടി പറഞ്ഞു: ഷൺമുഖാ ഞാൻ ആ കഥ ചുരുക്കിപ്പറയാം. പണ്ട് ത്രിപുരൻ എന്ന പേരുള്ള പരാക്രമശാലിയായ ഒരസുരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ബ്രഹ്മാവിനെയും വിഷ്ണുവിനെയും അവൻ കീഴടക്കി. അപ്പോൾ ദേവവൃന്ദം എന്റെയടുക്കൽ വന്ന് സങ്കടമുണർത്തിച്ചു.

അപ്പോൾ ഞാൻ അഘോരമഹാശാസ്ത്രം സ്മരിച്ചു. സർവ്വദേവമയവും ദിവ്യവും ഘോരജ്വാലാസമന്വിതവുമാണ് ആ ശാസ്ത്രം. ത്രിപുരനെ ഇല്ലതാക്കി ദേവൻമാരെ സംരക്ഷിക്കാനായാണ് ഞാനാ മഹാശാസ്ത്രം ധ്യാനിച്ച് ആയിരം ദിവ്യവർഷങ്ങൾ തപസ്സു ചെയ്തത്. അത്രകാലം കണ്ണുതുറിച്ച് ധ്യാനത്തിലിരുന്ന എന്റെ കണ്ണിൽനിന്നും അശ്രുകണങ്ങൾ നിലത്ത് ഇറ്റുവീണു. അവിടെ വീണ കണ്ണീർക്കണങ്ങളിൽ നിന്നാണ് സർവ്വലോകഹിതത്തിനായി രുദ്രാക്ഷ മഹാവൃക്ഷങ്ങൾ ഉണ്ടായത്. അതെന്റെ സങ്കൽപ്പം തന്നെയായിരുന്നു.

രുദ്രാക്ഷങ്ങൾ മുപ്പത്തിയെട്ടുതരമാണ്. എന്റെ സൂര്യാക്ഷിയിൽനിന്നും പന്ത്രണ്ട് അഗ്നിവർണ്ണ  രുദ്രാക്ഷങ്ങൾ ഉണ്ടായി. സോമനേത്രത്തിൽ നിന്നും പതിനാറ് വെളുത്ത രുദ്രാക്ഷങ്ങൾ ഉണ്ടായി. വഹ്നിനേത്രത്തിൽ നിന്നും പത്ത് രുദ്രാക്ഷങ്ങൾ ശ്യാമവർണ്ണത്തിലുണ്ടായി. വെളുത്ത രുദ്രാക്ഷം ബ്രാഹ്മണനും രക്തവർണ്ണത്തിലുള്ളവ ക്ഷത്രിയനും, മിശ്രവർണ്ണം വൈശ്യനും ശ്യാമവർണ്ണം ശൂദ്രനുമത്രേ.

ഒറ്റമുഖമുള്ള രുദ്രാക്ഷം സാക്ഷാൽ ശിവനാകുന്നു. ബ്രഹ്മഹത്യാപാപം പോലും അതില്ലാതാക്കും. രണ്ടു മുഖമുള്ളവ പാപനാശകരായ ദേവീദേവൻമാരാണ്. മൂന്നു മുഖമുള്ള രുദ്രാക്ഷം സ്ത്രീഹത്യാപാപത്തെപ്പോലും ഇല്ലാതാക്കുന്ന അഗ്നിയാകുന്നു. നാലുമുഖങ്ങളുള്ള രുദ്രാക്ഷം ബ്രഹ്മാവാണ്. നരഹത്യാപാപത്തെ പോക്കുന്നതാണത്. പഞ്ചമുഖരുദ്രാക്ഷം കാലാഗ്നിസന്നിഭനായ രുദ്രനാണ്. അഗമ്യഗമനം, അഭക്ഷ്യഭക്ഷണം, എന്നിവ കൊണ്ടുള്ള പാപം അതില്ലാതാക്കും. ആറ് മുഖങ്ങളുള്ള രുദ്രാക്ഷം ഷൺമുഖനായ കാർത്തികേയനാണ്. അത് വലത്തേ കയ്യിൽ ധരിക്കുന്നത് ബ്രഹ്മഹത്യാ പാപത്തെപ്പോലും ഇല്ലാതാക്കും. ഏഴ് മുഖമുള്ള രുദ്രാക്ഷം കാമദേവനാകുന്നു. സ്വർണ്ണമോഷണം പോലുള്ള പാപങ്ങൾ ഒഴിഞ്ഞു പോകാനത് സഹായിക്കും. എട്ടു മുഖമുള്ളത് സാക്ഷാൽ വിനായകനാണ്. ഭക്തിപൂർവ്വം അഷ്ടമുഖ രുദ്രാക്ഷം ധരിക്കുന്നവൻ മോഷണപാപങ്ങൾ, ഗുരു പത്നിയേയോ ദുഷ്ടകുല സ്ത്രീയേയോ തൊട്ടതിന്റെ പാപങ്ങള്‍ എന്നിവയിൽ നിന്നു മോചനം തേടുന്നു. ഒടുവിലവന് പരമപദം കൈവരും. നവമുഖ രുദ്രാക്ഷം ഇടതു കയ്യിലാണ് ധരിക്കേണ്ടത്. ഭൈരവൻ എന്ന പേരുള്ള ഈ രുദ്രാക്ഷം ധരിച്ചാൽ ഭുക്തിമുക്തികൾ സ്വായത്തമാക്കാം. അവൻ ബലത്തിൽ എനിക്ക് തുല്യനായിരിക്കും. എണ്ണമില്ലാത്ത ഭ്രൂണഹത്യ, ബ്രഹ്മഹത്യ എന്നിവ ചെയ്താലുള്ള പാപങ്ങളില്‍ നിന്നെല്ലാം അവനു മോചനവും കിട്ടും. പത്തു മുഖമുള്ള രുദ്രാക്ഷം സാക്ഷാൽ ജനാർദ്ദനനാണ്. ദുഷ്ടഗ്രഹങ്ങൾ, പിശാചുക്കൾ, വേതാളങ്ങൾ, ബ്രഹ്മരക്ഷസ്സ്, സർപ്പങ്ങൾ, എന്നിവയാലുള്ള ഭീതികൾ ഒഴിയാൻ ദശമുഖ രുദ്രാക്ഷം ധരിച്ചാൽ മതി.

ഏകാദശരുദ്രാക്ഷം പതിനൊന്ന് രുദ്രൻമാരെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു. ശിഖയിലത് ധരിക്കുന്നവന് നൂറ് വാജപേയം, ആയിരം അശ്വമേധം, പതിനായിരം ഗോദാനം, ഇവ ചെയ്തത്ര പുണ്യം ലഭിക്കും. പന്ത്രണ്ട് മുഖമുള്ള രുദ്രാക്ഷം കാതിലിട്ടാൽ പന്ത്രണ്ട് ആദിത്യൻമാരും ആ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു പ്രകാശിക്കും. ആദിത്യൻമാർ പ്രീതരായി അശ്വമേധം, ഗോമേധം, എന്നിവ ചെയ്താലുള്ള ഫലം അയാൾക്ക് നൽകും. ആധിവ്യാധികൾ അവനെ തീണ്ടുകയില്ല. അവനെ മൃഗങ്ങൾ കൊമ്പു കൊണ്ട് കുത്തി ഉപദ്രവിക്കില്ല. അവന് അമ്പു കൊള്ളുമെന്ന ഭയമുണ്ടാവില്ല. ഈശ്വരതുല്യം നിർഭയനും സുഖിയുമായി അവനു കഴിയാം. പലതരം ജീവികളെ കൊന്നതിന്റെ പാപം ഈ രുദ്രാക്ഷം ധരിച്ച് ഇല്ലാതാക്കാം.

ഒരുവന് പതിമൂന്ന് മുഖങ്ങളുള്ള രുദ്രാക്ഷം കിട്ടുന്ന പക്ഷം അവൻ കാർത്തികേയസമനാണ് . സർവ്വ കാമദങ്ങളും അവന് സ്വന്തമാവും. രസവും രസായനവും അവനുണ്ടാവും. മാതാപിതാക്കളെ കൊന്നതിന്റെയും ഭ്രാതൃ വധത്തിന്റെയും പാപം ഇല്ലാതാക്കാൻ ഈ രുദ്രാക്ഷത്തിനു ശക്തിയുണ്ട്. പതിന്നാലു മുഖമുള്ള രുദ്രാക്ഷം കിട്ടുന്നവൻ അത് സദാശിരസ്സിലണിയണം. അവൻ ശിവതുല്യനാണ്. അവൻ സർവ്വ ദേവാരാധ്യനായി പരമഗതി പൂകും.

ഇരുപത്തിയാറ് രുദ്രാക്ഷമണികൾ കോർത്ത് മുടിയിലും അൻപതെണ്ണമുള്ള മാല മാറിലും പതിനാറെണ്ണമുള്ളത് തോൾവളയായും പന്ത്രണ്ടെണ്ണമുള്ളത് കടകമായി കൈയിലും ധരിക്കുക. നൂറ്റെട്ട്, അൻപത്, അല്ലെങ്കിൽ ഇരുപത്തിയേഴ് രുദ്രാക്ഷമണികൾ കോർത്ത ജപമാലകൾ അണിയാനും ജപിക്കാനും ഉത്തമമാണ്. അതുകൊണ്ട് അനന്തമായ സദ്ഫലങ്ങൾ ലഭ്യമാണ്. നൂറ്റിയെട്ട് മണികൾ കോർത്ത് മാലയാക്കി ധരിക്കുന്നവന് അശ്വമേധയാഗഫലം ലഭിക്കും. അങ്ങിനെ ഒരുവനവന്റെ ഇരുപത്തിയൊന്ന് തലമുറകളെ സദ്ഗതിയിലേക്ക് നയിക്കാം. മാത്രമല്ല അവൻ ശിവലോകത്ത് പൂജിതനുമാവും.

ദിവസം 288 ശ്രീമദ്‌ ദേവീഭാഗവതം. 11-3. സ്നാനാദി വിധി

ദിവസം 288  ശ്രീമദ്‌ ദേവീഭാഗവതം. 11-3. സ്നാനാദി വിധി

ശുദ്ധം സ്മാർത്തം ചാചമനം പൗരാണം വൈദികം തഥാ
താന്ത്രികം ശ്രൗത്രമിത്യാഹു: ഷഡ്വിധം ശ്രുതി ചോദിതം
വിൺമൂത്രാദികശൗചം ച ശുദ്ധം ച പരികീർത്തിതം
സ്മാർത്തം പൗരാണികം കർമ്മ ആചാന്തേ വിധിപൂർവകം

ശ്രീ നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ആചമനങ്ങൾ ആറു വിധമാണെന്ന് ശ്രുതികൾ പറയുന്നു. ശുദ്ധം, സ്മാർത്തം, പൗരാണീകം,  വൈദികം, താന്ത്രികം എന്നിവയാണ്  ആചമനവിധികൾ.  മലമൂത്ര വിസർജ്ജന ശേഷമുള്ളത് ശുദ്ധാചമനമാണ്. വിധിപൂർവ്വം ചെയ്യുന്ന ആചമനത്തിന് സ്മാർത്തമെന്നും പൗരാണികമെന്നും പറയുന്നു. ബ്രഹ്മയജ്ഞത്തിനോട് കൂടിയുള്ളതിന് വൈദികമെന്നും ശ്രൗതമെന്നും പറയുന്നു. അസ്ത്രവിദ്യാ പൂർവ്വമാണെങ്കിൽ അത് താന്ത്രികം.

രാവിലെ എഴുന്നേറ്റയുടനേ ഓംകാര ജപത്തോടെ മുടി കെട്ടി ആചമനത്തോടെ ഹൃദയം, ചുമൽ, കൈകൾ എന്നിവ തൊടുക. തുമ്മൽ, ഛർദ്ദി, തുപ്പൽ, അസത്യശ്രവണം, നീചരോടുള്ള വർത്തമാനം എന്നീ സന്ദർഭങ്ങളിൽ വലത്തേ ചെവിയിൽ തൊടുക. വലം കാത് അഗ്നിയുടെയും ജലത്തിന്റെയും സൂര്യന്റെയും സോമന്റെയും വായുവിന്റെയും ഇരിപ്പിടമത്രേ.

രാവിലെ നദിയിലോ മറ്റോ ഇറങ്ങി സ്നാനം കഴിക്കാം. അങ്ങിനെ ദേഹശുദ്ധി വരുത്തി നവദ്വാരങ്ങളിലും ഉള്ള അഴുക്ക് കളയാനാണ് പ്രാത:സ്നാനം പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. പ്രതിഫലം പറ്റിയതിനും അഗമ്യഗമനം ചെയ്തതിനും ആർജ്ജിച്ച പാപങ്ങൾ പ്രാത: സ്നാനം കൊണ്ട് ഇല്ലാതാക്കാം. കുളിക്കാതെ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾ വിഫലമാകുന്നു. അതിനാൽ ബ്രാഹ്മണർക്ക് നിത്യസ്നാനം വിധിച്ചിരിക്കുന്നു. പവിത്രം ഇട്ടു കൊണ്ടാണ് സ്നാനവും സന്ധ്യാ കർമ്മവും ചെയ്യേണ്ടത്. ഏഴു ദിവസം പ്രാത: സ്നാനം ചെയ്യാത്തവനും മൂന്നു ദിവസം സന്ധ്യാവന്ദനം മുടക്കിയവനും പന്ത്രണ്ടുനാൾ അഗ്നിയചനം ചെയ്യാത്തവനും ശൂദ്രന് തുല്യനാണ്.

സമയക്കുറവ് ഉണ്ടാകുമെന്നതിനാൽ ഹോമ ദിവസങ്ങളിൽ പ്രാതഃസ്നാനം വിസ്തരിച്ച് വേണമെന്നില്ല. ഗായത്രീ മന്ത്രത്തേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമായി മറ്റൊന്നുമില്ല. ഗായകനെ രക്ഷിക്കുന്ന മന്ത്രമാണ് ഗായത്രി. ബ്രാഹ്മണനായ സാധകൻ പ്രണവം ജപിച്ച്, ഭൂ: ഭൂവ: സ്വ: യോടുകൂടി മൂന്നു തവണ പ്രാണായാമം ചെയ്യണം. അങ്ങിനെ പ്രാണാപാന വായുക്കളെ സമീകരിച്ചു നിർത്തണം. ശ്രുതിസമ്പന്നനായ വിപ്രൻ വേദമന്ത്രങ്ങളാണ് ജപിക്കേണ്ടത്. അവൻ ലൗകിക മന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കരുത്. പശുക്കൊമ്പിൽ കടുക് എന്ന പോലെ സദാ ചഞ്ചലമായി ഒരിക്കലും പ്രാണസ്ഥൈര്യമുണ്ടാകാത്തവരുടെ മുൻപും പിൻപുമുള്ള ഏഴു തലമുറകൾ ഗതി കിട്ടാതെയാവും. ജപത്തോടെയുള്ള പ്രാണായാമം സഗർഭവും അല്ലാത്തത് അഗർഭവുമാണ്.

സ്നാനത്തിന്റെ ഭാഗമായുള്ള തർപ്പണം ജലത്തിൽ നിന്നു തന്നെ നിർവ്വഹിക്കാം. ദേവൻമാർക്കും ഋഷിമാർക്കും പിതൃക്കൾക്കും അതേറെ പ്രീതികരമാണ്. സ്നാനം കഴിഞ്ഞ് കരയ്ക്ക് കയറി ശുഭ്രവസ്ത്രം ധരിക്കുക. പിന്നീട് ഭസ്മം തൊട്ട് രുദ്രാക്ഷമണിഞ്ഞ് ജപസാധന ആരംഭിക്കാം.

കഴുത്തിൽ മുപ്പത്തിരണ്ടും തലയിൽ നാൽപ്പതും കാതുകളിൽ ആറെണ്ണം വീതവും ഓരോ കൈയിലും പന്ത്രണ്ട് വീതവും ഭുജങ്ങളിൽ പതിനാറ് വീതവും കണ്ണുകളിൽ ഓരോന്നു വീതവും ശിഖയിൽ ഒരെണ്ണവും വക്ഷസ്സിൽനൂറ്റിയെട്ടും രുദ്രാക്ഷങ്ങൾ ധരിക്കുന്നവൻ സാക്ഷാൽ പരമശിവന് തുല്യനത്രെ. സ്വർണ്ണത്തിലോ വെള്ളിയിലോ രുദ്രാക്ഷം കെട്ടിച്ച് ഭക്തി പുരസ്സരം ശിഖയിലോ കാതുകളിലോ നിത്യവും ധരിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ പൂണൂലിലോ കൈയിലോ കഴുത്തിലോ വയറ്റത്തോ ആവാം. പഞ്ചാക്ഷര മന്ത്രമായ 'നമശിവായ ' അല്ലെങ്കിൽ ഓങ്കാരം ജപിച്ചാണ് രുദ്രാക്ഷം ധരിക്കേണ്ടത്. ശിവജ്ഞാനോപാധിയാണ് രുദ്രാക്ഷധാരണം.

ശിഖയിലെ രുദ്രാക്ഷം താരതത്വമായും കർണ്ണങ്ങളിലെ രുദ്രാക്ഷങ്ങൾ ദേവീദേവ തത്വങ്ങളായും ഭാവന ചെയ്യണം. പൂണുനൂലിൽ കോർത്തവ വേദങ്ങളായും കൈയിൽ ധരിക്കുന്നവ ദിക്കുകളായും കണ്ഠത്തിലുള്ളവ സരസ്വതിയായും വഹ്നിയായും സങ്കൽപ്പിക്കണം. എല്ലാ വർണ്ണത്തിലുള്ളവർക്കും രുദ്രാക്ഷം ധരിക്കാൻ വിധിയുണ്ട്. ബ്രാഹ്മണൻ മന്ത്രജപത്തോടെ വേണം രുദ്രാക്ഷം ധരിക്കാൻ. രുദ്രാക്ഷം ധരിച്ചാൽ ഒരുവന് രുദ്രനായിത്തീരാം.

നിഷിദ്ധമായ കാര്യങ്ങൾ കാണുകയോ കേൾക്കുകയോ പറയുകയോ ഭക്ഷിക്കുകയോ അഗമ്യഗമനം ചെയ്യുകയോ കൊണ്ടുണ്ടാവുന്ന പാപങ്ങൾ രുദ്രാക്ഷം ധരിച്ച് ഇല്ലാതാക്കാം. രുദ്രാക്ഷധാരി ഭക്ഷിച്ചാൽ അത് ദേവൻ ഭുജിച്ചതിന് തുല്യമാണ്. അവൻ കുടിച്ചാലും, മണത്താലും പരമശിവൻ കുടിച്ചതുപോലെയും മണത്തതുപോലെയുമാണ്. രുദ്രാക്ഷധാരണത്തിനു ലജ്ജയുള്ളവന് കോടിജന്മം കഴിഞ്ഞാലും മുക്തിയുണ്ടാവില്ല.

രുദ്രാക്ഷം ധരിച്ചവനെ കളിയാക്കുന്നവൻ സങ്കരജാതിയിൽ ജനിച്ചവനാണെന്ന് നിശ്ചയിക്കാം. ശ്രീരുദ്രൻ രുദ്രനായത് രുദ്രാക്ഷം ധരിച്ചാണ്. മുനിമാർക്ക് സത്യ സങ്കൽപ്പത്തിനുള്ള കഴിവുണ്ടായതും ബ്രഹ്മാവ് തൽസ്ഥാനാർഹനായതും രുദ്രാക്ഷം ധരിച്ചാണ്. അതിശ്രേഷ്ഠമാണ് രുദ്രാക്ഷധാരണം. രുദ്രാക്ഷധാരിക്ക് വസ്ത്രധാന്യാദികൾ നൽകുന്നവന്റെ സകലപാപങ്ങളും ഇല്ലാതായി അവൻ ശിവ ലോകത്ത് പൂജാർഹനാവും. രുദ്രാക്ഷധാരിയെ ഭക്തിപൂർവ്വം ശ്രാദ്ധമൂട്ടിയാൽ അവന് പിതൃലോകം പ്രാപിക്കാം. രുദ്രാക്ഷം ധരിച്ചവന്റെ പാദതീർത്ഥം കുടിക്കുന്നവന്റെ പാപങ്ങൾ തീർന്നൊഴിഞ്ഞു പോവും. അവനും ശിവലോകത്ത് പൂജിതനാവും. രുദ്രാക്ഷത്തോടു കൂടി മലയോ വളയോ സ്വർണ്ണമോ ധരിക്കുന്നവന് രുദ്ര സായൂജ്യം ലഭിക്കും.

രുദ്രാക്ഷം മാത്രമായി ദേഹത്ത് എവിടെയെങ്കിലും മന്ത്രസഹിതമോ അല്ലാതെയോ, ഭക്തിയോടെയോ അല്ലാതെയോ ലജ്ജയോടെയോ അല്ലാതെയോ  കെട്ടുന്ന ഒരുവന് പരമജ്ഞാനവും സർവ്വപാപവിമുക്തിയും ലഭിക്കും. ഇത്ര ദിവ്യമായ രുദ്രാക്ഷത്തിന്റെ മാഹാത്മ്യം വർണ്ണിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല. അതു കൊണ്ട് എല്ലാവരും എങ്ങിനെയും രുദ്രാക്ഷം ധരിക്കാൻ ശ്രമിക്കണം.

ദിവസം 287 ശ്രീമദ്‌ ദേവീഭാഗവതം. 11-2 . ശൗചവിധി

ദിവസം 287  ശ്രീമദ്‌ ദേവീഭാഗവതം. 11-2 .  ശൗചവിധി

ആചാരഹീനം പൂനന്തി വേദാ യദപ്യധീതാ: സഹ ഷഡ്ഭിരംഗൈ:
ഛന്ദാംസ്യേനം മൃത്യുകാലേ ത്യജന്തി നീഡം ശകുന്താ ഇവ ജാതപക്ഷാ:
ബ്രാഹ്മേ മുഹൂർത്തേ ചോത്ഥായ തത്സർവം സമ്യഗാചരേത്
രാത്രേരന്തിമയാമേ തു വേദാഭ്യാസം ചരേദ്ബുധ:

ശ്രീ നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഷഡംഗ വേദങ്ങൾ പഠിച്ചിട്ടുള്ളവനാണെങ്കിലും ആചാരഹീനനാണെങ്കിൽ അവനത് ഗുണം ചെയ്യില്ല. പക്ഷികൾ ചിറകുമുളച്ചാൽപ്പിന്നെ കൂടുവിട്ടു പറന്നു പോകുന്നതുപോലെ മരണസമയത്ത് വേദങ്ങൾ അവനെ കൈവിടുന്നു. ജ്ഞാനിയായവൻ രാത്രിയുടെ അന്ത്യയാമമായ ബ്രാഹ്മമുഹൂർത്തത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് നിത്യകർമ്മങ്ങൾക്കുശേഷം വേദം പഠിക്കാനിരിക്കണം. പിന്നെ കുറച്ചു നേരം ഇഷ്ടദേവതാധ്യാനം ചെയ്യണം. യോഗിയാണെങ്കിൽ ബ്രഹ്മധ്യാനം ചെയ്യാം. ഇങ്ങിനെ ദിനവും ആചരിക്കുന്ന പക്ഷം ജീവബ്രഹ്മൈക്യം ഉണ്ടാവും. സാധകന് ജീവൻമുക്തിയാണുണ്ടാവുക.

രാത്രിയുടെ അന്ത്യയാമത്തിന് ഏഴര നാഴികയാണല്ലോ. സ്മൃതി പ്രകാരം അതിൽ ആദ്യത്തെ രണ്ടര നാഴിക ഉഷ:കാലമാണ്. പിന്നെ രണ്ടു നാഴിക അരുണോദയ കാലം, ഒരു നാഴിക പ്രാത:കാലം, ശേഷം രണ്ടു നാഴിക സൂര്യാദയ കാലം.

ബ്രാഹ്മണൻ പ്രാത: കാലത്ത് എഴുന്നേറ്റ് വീട്ടിൽ നിന്നും ശരപ്പാട് ദൂരത്ത് നിരൃതി കോണിൽ മലമൂത്ര വിസർജ്ജനം ചെയ്യണം. പൂണൂൽ ചെവിയിൽ തിരുകി നിലം തൊടാതെ വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കണം. ശിരസ്സു മറച്ച് തുപ്പാൻപോലും വായ് തുറക്കാതെ മൗനിയായിരുന്നു വേണം വിസർജ്ജനത്തിനിരിക്കാൻ.  വിസർജ്ജനസ്ഥലം തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ അത് ഉഴുത നിലമോ, കുന്നോ, ചിതയോ, ജീർണ്ണിച്ച ക്ഷേത്രപറമ്പിലോ, മൺപുറ്റിലോ, പുൽപ്പരപ്പിലോ ആവരുത്. അത് വഴിയിലോ ഗുഹയിലോ ആകരുത്.  ജപിക്കുമ്പോഴോ പൂജ ചെയ്യുമ്പോഴോ പല്ലു തേക്കുമ്പോഴോ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴോ, ജോലി ചെയ്യുമ്പോഴോ, വിസർജ്ജന സമയത്തോ രതി സമയത്തോ, ഗുരുസന്നിധിയിലോ ഒക്കെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മൗനമാചരിക്കുക. യാഗം, ദാനം, വേദപഠനം എന്നീ സമയങ്ങളിലും മൗനമായിരിക്കുക.

"ശൗചസമയത്ത് ഋഷിമാരും ദേവതമാരും പിശാചുക്കളും ഉരഗങ്ങളും ഭൂതങ്ങളും ഇവിടെനിന്ന് പൊയ്ക്കൊള്ളുക. ഞാൻ ശൗചം ചെയ്യുകയാണ്" എന്ന് മൌനമായി പ്രാർത്ഥിച്ചു വേണം ശൗചത്തിനിരിക്കാൻ. കാറ്റിനും തീയിനും ജലത്തിനും പശുവിനും ബ്രാഹ്മണനും സൂര്യനും അഭിമുഖമായിരുന്ന് ശൗചമരുത്. പകൽ വടക്കോട്ടു നോക്കിയും രാത്രി തെക്കോട്ടു നോക്കിയും ഭൂമിയിലിരുന്ന് കാര്യം സാധിച്ച ശേഷം ഇലയോ മണ്ണോ പുല്ലോ കൊണ്ട് അവിടം മൂടണം. വെള്ളത്തിനടുത്ത് പോയി ഒരു പാത്രത്തിൽ ജലമെടുത്ത് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് മാറിയിരുന്ന് മണ്ണെടുത്തുരച്ച് വേണം ശൗചം ചെയ്യാൻ. ബ്രാഹ്മണന് വെളുത്ത മണ്ണ്, ചുവപ്പ് മണ്ണ് ക്ഷത്രിയന്, മഞ്ഞ മണ്ണ് വൈശ്യന്, കറുത്ത മണ്ണ് ശൂദ്രന് എന്നാണ് വിധി. ഇങ്ങിനെ വിവിധങ്ങളായ മണ്ണില്ലാത്തയിടങ്ങളിൽ ഉള്ള മണ്ണുകൊണ്ട് കാര്യം സാധിക്കുക. എന്നാൽ ജലത്തിനടിയിലെ മണ്ണ്, ദേവാലയത്തിലെയും മനുഷ്യാലയത്തിലെയും മണ്ണ്, പുറ്റ് മണ്ണ്, എലി കൂട്ടി വച്ച മണ്ണ്, ഇവയൊക്കെ ഉപയോഗിക്കുന്നത്  നിഷിദ്ധമാണ്. ശൗചം ചെയ്ത മണ്ണ് തുടങ്ങി നിഷിദ്ധങ്ങളായ ഏഴു തരം മണ്ണുകളുണ്ട്.

മൂത്ര വിസർജ്ജനത്തിന് ഒരു ശൗചം, മലവിസർജ്ജനത്തിന് രണ്ട് ശൗചം, മൈഥുന ശേഷം മൂന്നു ശൗചം എന്നിങ്ങിനെയാണ് വിധി. മൂത്ര വിസർജ്ജനത്തിന് ലിംഗം കഴുകണം. പിന്നീട് കൈകൾ രണ്ടും മൂന്നു തവണ മണ്ണുരച്ച് കഴുകണം. മലശൗചത്തിന് ഇതിന്റെയിരട്ടി തവണ കഴുകണം. ലിംഗം രണ്ടു തവണ കഴുകി, ഗുദം അഞ്ചു തവണ മണ്ണുരച്ച് കഴുകി, പത്തു തവണ കൈ കഴുകി, കൈരണ്ടും കൂട്ടിയുരച്ച് ഏഴുതവണ കഴുകി, ദേഹശുദ്ധി വരുത്താം. ഇടം കാൽ മുന്നിലാക്കി രണ്ടു കാലും മണ്ണുപുരട്ടിയുരച്ച് വേണം കാൽ കഴുകാൻ.

ഗൃഹസ്ഥന് പറഞ്ഞിട്ടുള്ള ശൗച വിധിയാണിത്. ബ്രഹ്മചാരി അതിന്റെയിരട്ടിയും വാനപ്രസ്ഥൻ മൂന്നിരട്ടിയും യോഗി നാലിരട്ടിയും ശൗചമാചരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു ശൗചത്തിന് നെല്ലിക്കയുടെയത്ര മണ്ണെങ്കിലും എടുക്കണം എന്നും വിധിയുണ്ട്. പകലുള്ള ശൗച വിധിയാണ് ഇത്. രാത്രിയിൽ പകുതി ശൗചം മതിയാകും. രോഗിക്ക് അതിലും പകുതി മതി. വഴിയാത്രയിൽ ആണെങ്കിൽ അതിലും പകുതി ശൗചം മതി. ശൂദ്രർക്കും സ്ത്രീകൾക്കും കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും ഗന്ധം ഇല്ലാതാക്കുന്നത്ര തവണ  ശൗചം വേണം. ഗന്ധലേശം ബാക്കിയില്ലാത്ത വിധം എല്ലാവർണ്ണക്കാരും ശൗചം കഴിക്കണമെന്ന് ഭഗവാൻ മനുവാണ് വിധിച്ചത്. നാഭിക്ക് താഴെ ഇടംകൈകൊണ്ട് മാത്രമേ ശൗചം പാടുള്ളു. നാഭിക്ക് മുകളിൽ വലംകൈകൊണ്ട് ശൗചം ആവാം. വിസർജ്ജനത്തിനു ശേഷം ജലപാത്രം എടുക്കരുത്. അഥവാ അബദ്ധത്തിൽ ജലപാത്രം തൊട്ടു പോയാൽ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം.

മോഹം മൂലമോ ക്ഷീണം കൊണ്ടോ ശൗചം മുടങ്ങിയാൽ മൂന്നു രാത്രി ജലമാത്രാഹാരിയായി ജപിച്ച് കഴിയുക. ദേശം, കാലം, അവസ്ഥ, ദ്രവ്യം, ശക്തി, യുക്തി, എന്നിവയ്ക്കനുസരിച്ചാണ് ശൗചം ചെയ്യേണ്ടത്. മലശൗചശേഷം പന്ത്രണ്ട് തവണ കലുക്കുഴിയണം. മൂത്രമൊഴിച്ചാൽ നാലു തവണ വായ് കഴുകി മുഖം കുനിച്ച് തുപ്പണം. പിന്നെ പല്ലു തേക്കാം. മുള്ളുള്ള പാൽമരങ്ങളിൽ നിന്നും ചെറുവിരൽ വലുപ്പത്തിൽ പന്ത്രണ്ടുവിരൽ നീളത്തിൽ മുറിച്ചെടുത്ത കമ്പുകൾ ചെത്തിക്കൂർപ്പിച്ച് വേണം പല്ലു തേക്കാനുള്ള കമ്പുകൾ തയ്യാറാക്കാൻ. പൂവരശ്, ലന്തമരം, പാച്ചോറ്റി, അത്തി, മാവ്, ചമ്പകം, ബദരി, എന്നീ മരങ്ങളുടെ കമ്പുകൾ പല്ലുതേക്കാൻ ഉത്തമമാണ്.

"സോമരാജാവ് എന്നിൽ യശസ്സും ഐശ്വര്യവും നിറയ്ക്കട്ടെ. എന്റെ വായിൽ നിന്നും അന്നാദി മാലിന്യങ്ങൾ അകറ്റട്ടെ. വനസ്പതേ, ആയുസ്സും ബലവും കീർത്തിയും കാന്തിയും ബുദ്ധിയും വിത്തവും ജ്ഞാനവും സന്തതികളും തന്ന് ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിച്ചാലും."  എന്നിങ്ങിനെ പ്രാർത്ഥനയോടെ വേണം പല്ലു തേയ്ക്കാനുള്ള കമ്പുകൾ പൊട്ടിച്ചെടുക്കാൻ. ഇങ്ങിനെ ദന്തധാവനത്തിനായി ചെടിക്കമ്പുകൾ കിട്ടാത്തപ്പോൾ പന്ത്രണ്ടു തവണ വായിൽ ജലം കുലുക്കുഴിഞ്ഞ് ദന്തശുദ്ധി വരുത്തിയാൽ മതി.

സങ്ക്രാന്തി ദിനത്തിൽ പല്ലു തേക്കുന്നത് നിഷിദ്ധമാണ്. ആദിത്യ ദ്രോഹമാണത്. കുലനാശമാണതിന്റെ ഫലം. അതുപോലെ തന്നെ വാവ്, ഏകാദശി, ഷഷ്ഠി, നവമി, പ്രതിപദം ദിവസങ്ങളിലും ദന്തധാവനം നിഷിദ്ധമാണ്. ഏഴു തലമുറകളെ അത് നശിപ്പിക്കും.

ആദ്യം കാലുകൾ നന്നായി കഴുകിയിട്ട് മൂന്നുവട്ടം ജലമാചമിക്കുക. രണ്ടു തവണ ചുണ്ട് തുടച്ച് പെരുവിരലിനോട് ചൂണ്ടാണിവിരൽ തൊട്ട് പിടിച്ച് മൂക്ക് തൊടുക. പെരുവിരൽ മോതിരവിരലിനോട് ചേർത്ത് കണ്ണുകളും ചെവികളും തൊടുക. ചെറുവിരലും പെരുവിരലും ചേർത്ത് നാഭിയും ഹൃദയവും സ്പർശിക്കുക. ഒടുവിൽ എല്ലാ വിരലുകളും ചേർത്ത് സ്വന്തം ശിരസ്സിൽ തൊടുക.

ദിവസം 286 ശ്രീമദ്‌ ദേവീഭാഗവതം. 11-1 . പ്രാത: കൃത്യം

ദിവസം 286  ശ്രീമദ്‌ ദേവീഭാഗവതം. 11-1 .  പ്രാത: കൃത്യം
ഏകാദശ സ്കന്ധം ആരംഭം 

ഭഗവൻ ഭൂതഭവ്യേശ നാരായണ സനാതന
ആഖ്യാതം പരമാശ്ചര്യം ദേവീചരിതമുത്തമം
പ്രാദുർഭാവ: പരോ മാതു: കാര്യാർത്ഥമസുരദ്രുഹാം
അധികാരാപ്തിരുക്താfത്ര ദേവീപൂർണ്ണകൃപാവശാത്

നാരദൻ പറഞ്ഞു: "ത്രികാലജ്ഞാനിയായ ഭഗവാനേ, സനാതനനായ നാരായണാ, അവിടുന്ന് അത്യാശ്ചര്യകരമായ ദേവീചരിതം പറഞ്ഞു തന്നു. ദേവകാര്യർത്ഥമായി ദേവി പ്രാദുർഭവിച്ചതും ദേവൻമാരുടെ നഷ്ടാധികാരങ്ങൾ അസുരൻമാരിൽ നിന്നും വീണ്ടെടുത്ത് കൊടുത്തതുമെല്ലാം അങ്ങ് പറയുകയുണ്ടായി. ആ മഹാമായയെ സംപ്രീതയാക്കി ഭഗവതിയുടെ അനുഗ്രഹം സിദ്ധിക്കാൻ സാധകർ എന്തൊക്കെയാണ് അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടത് എന്നുകൂടി പറഞ്ഞു തന്നാലും."

ശ്രീ നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ദേവീപ്രീണനത്തിനായി ചെയ്യേണ്ട അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ എന്തൊക്കെയെന്ന് ഞാൻ പറയാം. രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുന്നതു മുതൽ ഒരു സാധക ദ്വിജൻ എന്നൊക്കെയാണ് ആചരിക്കേണ്ടത് എന്നു നോക്കാം. ബ്രാഹ്മണർക്കെല്ലാം ഇതുപകരിക്കും.

നിത്യ നൈമിത്തിക കർമ്മങ്ങൾ, കാമ്യകർമ്മങ്ങൾ എന്നിവയും നിന്ദ്യങ്ങളല്ലാത്ത മറ്റു കർമ്മങ്ങളും സൂര്യോദയം മുതൽ അസ്തമയം വരെ ഒരു വിപ്രൻ ചെയ്യേണ്ടതായുണ്ട്. മാതാവ്, പിതാവ്, ഭാര്യ, പുത്രൻമാർ ഇവരൊന്നും തനിക്കു ചെയ്തു തീർക്കേണ്ട കർമ്മങ്ങളിൽ സഹായികളായി ഉണ്ടാവുകയില്ല. കർമ്മപന്ഥാവിൽ ധർമ്മം മാത്രമാണവനു തുണയാവുക. അതിനാൽ സ്വധർമ്മം തിരിച്ചറിയുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനം. അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ട് നീക്കാൻ ധർമ്മം സഹായിക്കും.

ശ്രുതിസ്മൃതിപ്രകാരം ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ ആദ്യധർമ്മം ആചാരമാണ്. ആചാരത്താൽ ചിരായുസ്സും ധനധാന്യാദി സമ്പത്തും സന്താനങ്ങളും വിപ്രനു ലഭിക്കുന്നു. അവന്റെ പാപങ്ങൾ ഇല്ലാതാവുന്നു. ആചാരം തന്നെയാണ് പരമമായ ധർമ്മം. ഇഹത്തിലും പരത്തിലും സൗഖ്യമാഗ്രഹിക്കുന്നവർ ആചാരനിഷ്ഠരായിത്തന്നെ ജീവിക്കാൻ ജാഗരൂകരായിരിക്കണം.

മോഹമാകുന്ന ഇരുട്ടിൽ ധർമ്മത്തിന്റെ വെളിച്ചം പരത്തുന്നത് ആചാരങ്ങളാണ്. അത് മുക്തിമാർഗ്ഗത്തെ കാട്ടിക്കൊടുക്കുന്നു. ആചാരം കർമ്മസിദ്ധിയെ പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു.അങ്ങിനെ ശ്രേഷ്ഠതയ്ക്കും ആചാരം ഹേതുവാകുന്നു. കർമ്മത്താൽ ജ്ഞാനസിദ്ധിയും ഉണ്ടാകും. സകലകർമ്മങ്ങളിലും വച്ച് ഏറ്റവും ഉൽക്കൃഷ്ടമായത് തപസ്സാണ്. തപസ്സാണ് ജ്ഞാനം. കാരണം തപസ്സിനാൽ എന്തും നേടാമല്ലോ. 

ആചാരമില്ലാത്ത ബ്രാഹ്മണൻ യാതൊരു കർമ്മത്തിനും അർഹനല്ല. അവൻ ശൂദ്രനെപ്പോലെ വർജജ്യനാണ്. 

ആചാരം ശാസ്ത്രീയവും ലൗകീകവുമാണ്. ശുഭമിച്ഛിക്കുന്നവർ രണ്ടും മുടക്കമില്ലാതെ അനുഷ്ഠിക്കുന്നു. ദേശം ജാതി, ഗ്രാമം, കുലം, എന്നിവയുടെയെല്ലാം ധർമ്മം പാലിക്കാൻ ഒരുവൻ ബാദ്ധ്യസ്ഥനാണ്. അവയൊന്നും തെറ്റിച്ചുകൂടാ. ദുരാചാരി സകലരാലും വെറുക്കപ്പെടുന്നു. രോഗിയായും ദുഖിയായും അവൻ ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നു.

ധർമ്മാനുസാരമല്ലാതെ കിട്ടുന്ന അർത്ഥവും കാമവും സാധകൻ ഒരിക്കലും സ്വീകരിക്കരുത്. അതുപോലെ ഹിംസാകലുഷമായതും ലോകവിദ്വേഷജനകമായതുമായ  ധർമ്മത്തെയും പരിത്യജിക്കാം.

ശാസ്ത്രങ്ങൾ അനവധിയുണ്ട്. അവയിൽ ധർമ്മനിർണ്ണയത്തിനായി സമാശ്രയിക്കേണ്ടത് ശ്രുതി, സ്മൃതി, പുരാണം, എന്നിങ്ങിനെ മൂന്നു പ്രമാണങ്ങലാളാണ്. ശ്രുതിസ്മൃതികൾ ധർമ്മത്തിന്റെ കണ്ണുകളും പുരാണങ്ങൾ ഹൃദയവുമാണ്. ഇവയിൽ വൈരുദ്ധ്യം കണ്ടാൽ പ്രമാണം ശ്രുതി തന്നെയാണ്.

ശ്രുതി രണ്ടു വിധത്തിൽ ഒരേ കാര്യം പറയുന്നുവെങ്കിൽ രണ്ടും ധാർമ്മികം തന്നെയെന്നു നിശ്ചയിക്കാം. തന്ത്രങ്ങൾ  വേദവിഹിതങ്ങളാണെങ്കിൽ ധാർമ്മികമാണ്. എന്നാൽ പുരാണങ്ങളിലും മറ്റും ധർമ്മമെന്ന് പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുള്ള എല്ലാ തന്ത്രവിധികളും ധർമ്മമായി പരിഗണിക്കേണ്ടതില്ല. ശ്രുതിവിരുദ്ധമായ യാതൊന്നും ധാർമ്മികമാവുകയില്ല. വേദം തന്നെയാണ് ധർമ്മത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം. വേദപ്രോക്തങ്ങളായ ധർമ്മം വെടിഞ്ഞവനെ കാത്തിരിക്കുന്ന അനേകം നരകങ്ങളുണ്ട്. 

ശ്രുതിക്ക് അനുസരിച്ച് രചിക്കപ്പെട്ടതിനാലാണ് സ്മൃതികളും പുരാണങ്ങളും ധർമ്മപ്രമാണങ്ങളാവുന്നത്. വേദാനുസാരമല്ലാത്ത യാതൊന്നും ധർമ്മമല്ല. 'കു'ശാസ്ത്രവിധികൾ മനുഷ്യരെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നവർ നരകത്തീയിൽ തലകീഴായി പതിക്കും. തനിക്ക് തോന്നിയപോലെ ആചാരങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നവർക്കും നരകമാണ് വിധി. ലിംഗധാരികളായ പാശുപതൻമാരും, ദേഹത്ത് മുദ്രകുത്തിയവരും വൈഖാനസമതക്കാരുമൊക്കെ വേദവിരുദ്ധമായി ജീവിക്കുന്നതിനാൽ അവരും നരകത്തിലാണ് ചെന്നുചേരുക. 

അതു കൊണ്ട് വേദവിഹിത കർമ്മങ്ങൾ തന്നെയാണ് സാധകന് അഭികാമ്യം. ദിവസവും താൻ എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന് സാധകൻ ആലോചിക്കണം. "ഞാനിന്ന് എന്തു സദ്കാര്യമാണ് ചെയ്തത്? ദാനങ്ങൾ ചെയ്തോ? ദാനം ചെയ്യാനായി അന്യനെ പ്രോൽസാഹിപ്പിച്ചോ? എന്റെ വാക്കുകൾ ഇന്നാരെയെങ്കിലും വേദനിപ്പിച്ചു കാണുമോ? ചെറുതോ വലുതോ ആയ പാപങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും താൻ ചെയ്തു പോയോ?" എന്നിങ്ങിനെ ദിവസവും ആത്മവിചാരം ചെയ്യണം.

വെളുപ്പിനേ ഒന്നാം യാമത്തിനു മുൻപേ എഴുന്നേറ്റ് ധ്യാനത്തിനിരിക്കുക. വലതു കാൽപ്പത്തി മലർത്തി ഇടം തുടമേൽ വച്ച്, മുഖം അല്പം പിന്നോക്കമായി മാറ് ഉയർത്തി ബ്രഹ്മനിഷ്ഠയോടെ കണ്ണുകളടച്ച് പല്ലുകൾ തൊടാതെ വായടച്ചുപിടിച്ച് അണ്ണാക്കിൽ നാവു മുട്ടിച്ച് നിശ്ചലനായി അധികം ഉയർന്നോ താഴ്ന്നോ അല്ലാത്തൊരു പീഠത്തിൽ ഇരിക്കുക. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ഒതുക്കി വച്ച് ധ്യാനനിഷ്ഠയോടെ രണ്ടുരുവോ മൂന്നുരുവോ പ്രാണായാമം ചെയ്ത് കത്തുന്ന വിളക്കുപോലെ ജാജ്വല്യപ്രഭയാർന്ന ഹൃദയനിവാസിയായ പരമാത്മാവിനെ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിക്കുക. പിന്നെ സധുമം, വിധുമം, സഗർഭം, അഗർഭം, സലക്ഷ്യം, അലക്ഷ്യം എന്നിങ്ങിനെ ആറു തരത്തിലുള്ള പ്രാണായാമങ്ങൾ പടിപടിയായി ചെയ്യുക.

പ്രാണായാമത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ നിഷ്കർഷയൊന്നുമില്ലാതെ ശ്വാസം വലിച്ചെടുക്കുന്നത് സധുമം ആണ്. അത് പുറത്തേക്ക് വിടുന്നതാണ് വിധുമം. മന്ത്രസഹിതം മാത്രാ നിഷ്കർഷതയോടെ ചെയ്യുമ്പോളത് സഗർഭമായി. മാത്രാരഹിതമായി ചെയ്യുമ്പോളത് അഗർഭം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ദേവതാധ്യാന സഹിതം ചെയ്യുന്ന പ്രാണായാമം സലക്ഷ്യമാകുന്നു. ദേവതാധ്യാനം കൂടാതെയുള്ളത് അലക്ഷ്യമാകുന്നു.

പൂരകം, കുംഭകം, രേചകം എന്നിങ്ങിനെ മൂന്നു വിധത്തിലാണ് പ്രാണായാമം ചെയ്യുന്നത്. ഇതിന് പ്രാണായാമത്തിലെ വർണ്ണത്രയം എന്നാണ് പറയുന്നത്. ഇത് പ്രണവാത്മകമാണ്. പ്രണവവും പ്രാണായാമവും ഒന്നാകുന്നു. പൂരകത്തിൽ 'പ്രണവത്തിലെ 'അ'യും കുംഭകത്തിൽ 'ഉ' വും രേചകത്തിൽ 'മ'യും ഉണ്ട്. ഇഡ എന്ന നാഡിയിലൂടെ പതിനാറു മാത്രകൾ എടുത്ത് ശ്വാസം അകത്തേക്ക് വലിക്കണം. അങ്ങിനെ ഉദരത്തിൽ പൂരകമായ വായുവിനെ പിംഗള വഴി പതിനാറു മാത്രകൾ കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് വിടുക. ഇത് 'സധുമ' പ്രാണായാമമാകുന്നു. 

ഷഡാധാര ചക്രങ്ങളായ മൂലാധാരം.ലിംഗം, നാഭി, ഹൃദയം, കണ്ഠം, നെറ്റി മദ്ധ്യം ഇവയിൽ ഓരോന്നാലും ഓരോ താമരപ്പൂ സങ്കല്പിക്കുക. അവയ്ക്ക് ക്രമത്തിൽ നാല്, ആറ്, പത്ത്, പന്ത്രണ്ട്, പതിനാറ്, രണ്ട്, എന്നിങ്ങിനെ ഇതളുകൾ ഉണ്ടെന്നും സങ്കല്പിക്കുക. ആ ദളങ്ങളിൽ "വ ശ ഷ സ" എന്നീ അക്ഷരങ്ങൾ മൂലാധാരത്തിലും "ബ ഭ മ യ ര ല" എന്നീ അക്ഷരങ്ങൾ ലിംഗത്തിലും "ഡ ഢ ണ ത ഥ ദ ധ ന പ ഫ" എന്നീ അക്ഷരങ്ങൾ നാഭിയിലും "ക ഖ ഗ ഘ ങ ച ഛ ജ ഝ ഞ ട ഠ" എന്നീ പന്ത്രണ്ടക്ഷരങ്ങൾ ഹൃദയത്തിലും പതിനാറ് സ്വരങ്ങൾ കണ്ഠപദ്മദളങ്ങളിലും "ഹ, ക്ഷ" എന്നീ അക്ഷരങ്ങൾ നെറ്റിമദ്ധ്യത്തിലെ താമരയുടെ രണ്ട് ദങ്ങളിലും ദർശിക്കുക. ഇങ്ങിനെ തത്വാർത്ഥ പ്രധാനമായ രൂപത്തെയാണ് സാധകൻ ധ്യാനിക്കേണ്ടത്.

മൂലാധാരത്തിലെ നാലിതൾതാമരയുടെ മദ്ധ്യത്തിലിരിക്കുന്നതും അതിലെ പൂമ്പൊടിയുടെ നിറമോലുന്നതും "ഹ,ര", എന്നീ ബീജചിഹ്നങ്ങളോടുകൂടിയതും രക്തബിന്ദുവായ അഗ്നിയും ശ്വേതബിന്ദുവായ ചന്ദ്രനും സ്തനദ്വയങ്ങളായതും ആദിത്യൻ മുഖമായതും താമരനൂലിന്റെ സ്വരൂപത്തിലുള്ളതും ആയ കുണ്ഡലിനീശക്തിയെ ഒരു തവണയെങ്കിലും ഹൃദയത്തിൽ സാക്ഷാത്ക്കരിച്ചാൽ സാധകന് മുക്തിയായി.

"നില്പും ആഗമന ഗമനങ്ങളും ബുദ്ധിയും ചിത്തവും ചിന്തയും സ്തുതിയും വാക്കുമെല്ലാം ദേവി തന്നെയാകുന്നു. ഞാൻ ദേവനാകുന്നു. എല്ലാ സ്തുതികളും ദേവീ, അവിടുത്തെ അർച്ചനയാകുന്നു. ഞാൻ തന്നെ ദേവിയാകുന്നു. ഞാൻ ബ്രഹ്മമാകുന്നു.  എനിക്ക് ദുഖങ്ങളില്ല. ഞാൻ സച്ചിദാനന്ദ സ്വരൂപനാകുന്നു". എന്നിങ്ങിനെ സ്വയം ധ്യാനം ചെയ്തുറപ്പിക്കുക.

"ക്രമീകമായി മൂലാധാരത്തിൽ നിന്നും ബ്രഹ്മന്ധ്രത്തിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രയിൽ ദേവിക്ക് തൂമിന്നലൊളിയാണ്. അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ അമൃതധാരയിൽ മുഴുകി സുഷുമ്നയെന്ന അന്ത:പദത്തിൽ കൂടി ചരിക്കുന്ന പരമാനന്ദസ്വരൂപമായ കുണ്ഡലിനിയെ ഞാനിതാ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു." എന്നും സങ്കൽപ്പിച്ചുറപ്പിക്കുക.

അതു കഴിഞ്ഞ് സ്വന്തം ബ്രഹ്മരന്ധ്രത്തിൽ ഗുരുവിനെ പൂജിക്കുക. മനസുകൊണ്ട് എല്ലാവിധ ഉപചാരങ്ങളും ഗുരുവിനെ പൂജിക്കാനായി ഒരുക്കി വയ്ക്കണം. "ഗുരുർ ബ്രഹ്മാ ഗുരുർ വിഷ്ണു ഗുരുർ ദേവോ മഹേശ്വര: ഗുരരേവ പരം ബ്രഹ്മ തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരവേ നമ: " എന്ന മന്ത്രം ജപിച്ച് ഗുരു തന്നെയാണ് ത്രിമൂർത്തികളാവുന്നതെന്നും ഈ ജഗത്താവുന്നതെന്നും മനസ്സിലുറപ്പിച്ച് ഗുരുവിനെ സ്തുതിക്കുക.

ദിവസം 285 ശ്രീമദ്‌ ദേവീഭാഗവതം. 10-13 . ഭ്രാമരീചരിതം

ദിവസം 285  ശ്രീമദ്‌ ദേവീഭാഗവതം. 10-13 .  ഭ്രാമരീചരിതം

അഥാത: ശ്രൂയതാം ശേഷമനൂനാം ചിത്രമുദ്ഭവം
യസ്യ സ്മരണമാത്രേണ ദേവീഭക്തി: പ്രജായതേ
ആസൻ വൈവസ്വതമനോ: പുത്രാ: ഷഡ് വിമലോദയാ:
കരുഷശ്ച പൃഷധ്രശ്ച നാഭാഗോ ദിഷ്ട ഏവ ച

ശ്രീ നാരായണൻ തുടർന്നു: ഇനി മറ്റുള്ള മനുക്കളുടെ ദിവ്യചരിതങ്ങൾ കൂടി പറയാം. അവ കേൾക്കുന്നതുപോലും ഒരുവനില്‍ ദേവീഭക്തിയുണ്ടാക്കാൻ പോന്നതാണ്. 

വൈവസ്വത മനുവിന് ആറ് പുത്രൻമാർ ഉണ്ടായി. കരുഷൻ, പൃഷധ്രൻ, നാഭാഗൻ, ദിഷ്ടൻ, ശര്യാതി, ത്രിശങ്കു എന്നിവർ എല്ലാം നല്ല ബലശാലികൾ ആയിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവർ കാളിന്ദീ തീരത്തെത്തി. ആ നദീതീരത്ത് ദേവിയുടെ മൃൺമയവിഗ്രഹമുണ്ടാക്കി അവർ ആഹാരനീഹാരങ്ങൾ വർജിച്ച് ഉപചാരപൂർവ്വം പൂജ ചെയ്തു. പല ക്ലേശങ്ങളും സഹിച്ച് ദേവിയെ ആരാധിച്ചതിനാൽ അവരുടെ മനസ്സ് മോഹങ്ങളൊഴിഞ്ഞ് ശുദ്ധവും പ്രശാന്തവുമായിത്തീർന്നു. അവരിൽ ദേവീനിഷ്ഠ രൂഢമൂലമായി. അവരുടെ മനോമുകുരത്തിൽ ലോകം മുഴുവനും കാണായി. ഇങ്ങിനെ പന്ത്രണ്ടുവർഷം അവർ തപസ്സനുഷ്ഠിച്ചു. ഒടുവിൽ ജഗദംബികയായ പരമേശ്വരിയെ കാണാനവർക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടായി. 

സഹസ്രസൂര്യകാന്തിയോടെ തങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ ആവിർഭവിച്ച ദേവിയെ അവർ സ്തുതിച്ചു: "മഹേശാനീ, കരുണാലയേ, വിജയിച്ചാലും. വാഗ്ഭവാരാധനപ്രീതയും വാഗ്ഭവ പ്രതിപാദയും ക്ലീംകാര വിഗ്രഹയും ക്ളീം കാരപ്രീതിദായനിയും കാമരാജമനോമോദദായിനിയും ഈശ്വരതോഷിണിയും മഹാമായയും മോദപരയും മഹാ സാമ്രാജ്യദായിനിയും വിഷ്ണ്വർക്കഹരശക്രാദി സ്വരൂപയും ഭോഗവർദ്ധിനിയും ആയ ദേവീ വിജയിച്ചാലും വിജയിച്ചരുളിയാലും."

രാജപുത്രൻമാരുടെ സ്തുതിയിൽ സംപ്രീതയായ ദേവി അരുളി: "തപസ്സുചെയ്ത് നിങ്ങൾ സ്വയം മഹാത്മാക്കളായിത്തീർന്നു. ഞാൻ നിങ്ങളിൽ പ്രീതയാണ്. നിങ്ങൾക്കെന്താണ് എന്നിൽ നിന്നും വരമായി വേണ്ടത്?" 

രാജപുത്രൻമാർ പറഞ്ഞു: "ശത്രുക്കൾ ഇല്ലാത്ത രാജ്യവും ദീർഘായുസ്സുള്ള സന്തതികളും ഞങ്ങൾക്കുണ്ടാവണം. നിരന്തരഭോഗ സുഖവും, തെളിഞ്ഞ ബുദ്ധിയും തേജസ്സും ഞങ്ങൾക്കു തന് അനുഗ്രഹിച്ചാലും."

ശ്രീദേവി പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾക്ക് എന്തെല്ലാം ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉണ്ടോ അവയെല്ലാം നടപ്പിലാവട്ടെ. നിങ്ങളെ ഓരോരുത്തരെ ഞാൻ മന്വന്തരാധീശൻമാരായി വാഴിക്കുന്നു. ദീർഘായുസ്സ്, സുഖഭോഗങ്ങൾ, ഐശ്വര്യം, യശസ്സ്, ബലം, വിഭൂതികൾ, കീർത്തി ഇവയെല്ലാം നിങ്ങൾക്കുണ്ടാവും."

ശ്രീ നാരായണൻ തുടർന്നു. ജഗദംബികയായ ആ ഭ്രാമരീദേവി വരം നൽകി മറഞ്ഞ ശേഷം രാജപുത്രൻമാർ ഭൂമിയിലെ ഉത്തമരായ ചക്രവർത്തിമാരായി. അതിശ്രേഷ്ഠമായ രാജ്യവും സുഖഭോഗവും അവരിൽ വന്നു ചേർന്നു. സൽസന്താന സമ്പന്നരായി അവർ മനുക്കളായിത്തീർന്നു. അവർ ജന്മാന്തരത്തിൽ സാവർണ്ണിയെന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തരായി. അവരിൽ ഒന്നാമനായ ദക്ഷസാവർണ്ണിയാണ് ഒൻപതാമത്തെ മനു. രണ്ടാമൻ മേരുസാവർണ്ണിയെന്ന പത്താമത്തെ മനുവാണ്. മൂന്നാമൻ സൂര്യ സാവർണ്ണി. നാലാമൻ ചന്ദ്ര സാവർണ്ണി പന്ത്രണ്ടാമത്തെ മനുവായി. അഞ്ചാമൻ രുദ്രസാവർണ്ണി പതിമൂന്നാമത്തെ മനുവാണ്. ആറാമനായ വിഷ്ണു സാവർണ്ണി പതിന്നാലാമത് മനുവായി ചക്രവർത്തി പദം അലങ്കരിച്ചു. ഭ്രാമരീദേവിയെ ആരാധിച്ചാണ് അവരിത്ര പ്രതാപികളും ബലവാൻമാരുമായിത്തീർന്നത്. അവരെല്ലാം മഹാ പ്രതാപികളും ലോക വന്ദിതരും ആയിത്തീർന്നു.

നാരദൻ ചോദിച്ചു. ആരാണീ ഭ്രാമരീദേവി ? ദേവീചരിതം കേൾക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെയതവസാനിപ്പിക്കാൻ തോന്നുകയേയില്ല. ഭ്രാമരീ ദേവിയുടെ ദിവ്യ ചരിത്രം ശോക നാശകമായിരിക്കും എന്നു നിശ്ചയം. അമൃതപാനം മൃത്യുവിനെ അകറ്റുന്നതു പോലെ ദേവീകഥാമൃതപാനവും മൃത്യുനാശകമാണ്.

ശ്രീ നാരായണൻ പറഞ്ഞു: അവ്യക്തരൂപിയും അചിന്ത്യയുമായ ,ജഗന്മാതാവിന്റെ വിശിഷ്ടകഥകൾ ഇനിയും ഞാൻ പറയാം. ആ കഥകൾ മോക്ഷദായകമാണ്. ലോകമംഗളം മാത്രമാണ് ആ കഥകളുടെ ലക്ഷ്യം. അമ്മയ്ക്ക് പുത്രനോടുള്ള വാത്സല്യം എങ്ങിനെയോ അത്ര നിർവ്യാജ കരുണാമൂർത്തിയാണമ്മ.

പണ്ട് പാതാള ലോകത്ത് അരുണൻ എന്ന പേരായി ഒരസുരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. മഹാശക്തനും എന്നാൽ അതിദുഷ്ടനുമായിരുന്നു അരുണാസുരൻ. ദേവൻമാരെ വെല്ലണമെന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെ അവൻ ബ്രഹ്മാവിനെ തപസ്സു ചെയ്തു. ഹിമവാനിൽ നിന്നും തണുത്ത ജലം വഹിച്ചൊഴുകുന്ന ഗംഗാതീരത്ത് വെറും ഉണക്കയില കഴിച്ച് പ്രാണനെ നിയന്ത്രിച്ച് അവൻ പതിനായിരം കൊല്ലം തപം ചെയ്തു. ജലം മാത്രം ആഹരിച്ചും, വായു മാത്രം സ്വീകരിച്ചും നിരാഹാരനായും  ഗായത്രീ നിഷ്ഠനായി അവൻ തപസ്സു തുടർന്നു. ഒടുവിൽ അവനിൽ നിന്നും ഉഗ്രതേജസ്സോടെ ലോകം ചുടാൻ കെൽപ്പുള്ള ഒരഗ്നി പുറപ്പെടുവന്നു. ദേവൻമാരും മറ്റുള്ളവരും ഈ അത്ഭുതക്കാഴ്ചയിൽ ഭയചകിതരായി. അവർ ബ്രഹ്മാവിനെ ശരണം പ്രാപിച്ചു.

ചതുർമുഖൻ ഗായത്രീദേവിയുമൊത്ത് അരുണാസുരന്റെ അടുത്തെത്തി. തേജസ്വിയെങ്കിലും വയറൊട്ടി എല്ലും തോലുമായി നില്ക്കുന്ന അസുരന്റെ കണ്ണുകൾ ധ്യാനനിമിലീതമായിരുന്നു. ബ്രഹ്മാവ് അവനെയുണർത്തി അഭീഷ്ടവരം ചോദിച്ചു കൊള്ളാൻ അനുവദിച്ചു. അവനിൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അമൃതതുല്യമായ ശബ്ദം പീയൂഷധാരയായി. കണ്ണു തുറന്നപ്പോൾ അവൻ കണ്ടത് നാലു വേദങ്ങളെയും ഗായത്രിയേയും കൂടെ നിർത്തി തന്നെ അനുഗ്രഹിക്കാനെത്തിയ വിരിഞ്ചനെയാണ്.

അരുണൻ ബ്രഹ്മാവിനെ നമസ്ക്കരിച്ചു. സ്തുതികളാൽ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. "എനിക്ക് മരണമുണ്ടാവരുത് " എന്നവൻ മനസാ വരമഭ്യർത്ഥിച്ചു. അപ്പോൾ നാന്മുഖൻ പറഞ്ഞു. "ബ്രഹ്മാവിഷ്ണു മഹേശ്വരൻമാർ പോലും മൃത്യുവശഗരാണ്. അപ്പോൾപ്പിന്നെ ഈ വരം കിട്ടിയിട്ടും കാര്യമില്ല. അതു കൊണ്ട് ബുദ്ധിമാനായ നിനക്ക് മറ്റേത് വരവും ചോദിക്കാം." 

അപ്പോളവൻ ആദരപൂർവ്വം മറ്റൊരു വരം ആവശ്യപ്പെട്ടു. "എനിക്ക് യുദ്ധത്തിൽ വച്ചോ ആയുധങ്ങളാലോ മരണമുണ്ടാവരുത്. പുരുഷനോ സ്ത്രീയോ നപുംസകങ്ങളോഎന്നെ കൊല്ലരുത്. ഇരുകാലികളോ നാൽക്കാലികളോ എന്നെ വധിക്കരുത്. മാത്രമല്ല ദേവൻമാരെ ജയിക്കാനുള്ള കരുത്തും തന്ന്‍ അവിടുന്നെന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണം." 

"തദാസ്തു" എന്നു പറഞ്ഞ് ബ്രഹ്മാവ് മടങ്ങിപ്പോയി.

അരുണൻ പാതാളത്തിലെത്തി അനുചരൻമാരെ വിളിച്ചു കൂട്ടി. അവൻ ദേവൻമാർക്ക് യുദ്ധത്തിനൊരു മുന്നറിയിപ്പുമായി ദൂതനെ അമരാവതിയിലേക്ക് അയച്ചു. ദൂതസന്ദേശം ഇന്ദ്രനെ ഭയചകിതനാക്കി. ദേവൻമാർ ബ്രഹ്മസവിധമെത്തി പരാതി പറഞ്ഞു. അവരെല്ലാവരും കൂടി വിഷ്ണുവിനെ ചെന്നു കണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ മുന്നിൽ നിർത്തി കൈലാസമണഞ്ഞു. എല്ലാവരും ദൈത്യനിഗ്രഹം എങ്ങിനെ സാധിക്കുമെന്ന് ആലോചിക്കവേ അരുണൻ സ്വർഗ്ഗത്ത് എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. അവൻ സൂര്യനെയും ചന്ദ്രനെയും യമനെയും അഗ്നിയെയും കീഴടക്കി അവരുടെ സ്ഥാനങ്ങൾ പല പല രൂപങ്ങളെടുത്ത് കൈക്കലാക്കി.

യുദ്ധം ചെയ്തോ ആയുധം കൊണ്ടോ സ്ത്രീയാലോ പുരുഷനാലോ നപുംസകങ്ങളാലോ അവനെ കൊല്ലാനാവില്ല എന്ന് ദേവൻമാർ പരസ്പരം പറഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് അവർ ഒരശരീരി കേട്ടു ."നിങ്ങൾ ഭുവനേശ്വരിയെ ഭജിച്ചാലും നിങ്ങളുടെ കാര്യം നടക്കും. എന്നാൽ അസുരൻ ഗായത്രി ജപം തുടരുവോളം അവനെ ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ല."

അശരീരി സന്ദേശം കേട്ട് സമാധാനത്തോടെ ദേവൻമാർ ദേവഗുരുവായ ബൃഹസ്പതിയെ ചെന്നു കണ്ടു. " അങ്ങ് അരുണാസുരനെ സന്ധിച്ച് എങ്ങിനെയെങ്കിലും അവന്റെ ഗായത്രീജപനിഷ്ഠ മുടക്കണം. ഞങ്ങൾ പരമേശ്വരിയെ ധ്യാനിച്ച് ജാഗരൂകരായി അങ്ങ് തിരികെ വരുവോളം കാത്തിരിക്കാം." 

ദേവൻമാർ ജാംബുനദേശ്വരീ സന്നിധിയിലെത്തി മായാബീജ ജപസഹിതം തപസ് തുടങ്ങി. അവരവിടെ അംബായജ്ഞം ചെയ്തു.

അരുണ സന്നിധിയിൽ ദേവഗുരു എത്തിയപ്പോൾ ദൈത്യരാജൻ  പറഞ്ഞു: "മഹാമുനേ എന്താണങ്ങയുടെ ആഗമനോദ്ദേശം? ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ശത്രുപക്ഷമാണെന്നു മറന്നിട്ടില്ലല്ലോ."

അപ്പോൾ ബൃഹസ്പതി പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങൾ പൂജിക്കുന്ന ദേവിയെത്തന്നെയാണ് അങ്ങും പൂജിക്കുന്നത്. അപ്പോൾപ്പിന്നെ നമ്മളെങ്ങിനെ ശത്രുപക്ഷമാകും?" ഇതുകേട്ട് മോഹിതനായ ദാനവൻ അഹങ്കാരത്തോടെ ഗായത്രീനിഷ്ഠ ഉപേക്ഷിച്ചു. ഗായത്രിയെ ഉപേക്ഷിച്ച അരുണാസുരന്റെ തേജസ്സറ്റു. ബൃഹസ്പതി തിരിച്ചെത്തി ദേവേന്ദ്രനെ വിവരമറിയിച്ചു. ദേവഗണം ദേവീപൂജ കുറെ നാൾ കൂടി തുടർന്നു. ഒടുവിൽ ജഗൻമംഗളകാരിയായ മഹേശ്വരി കോടി സൂര്യപ്രഭയോടെ അവർക്കു മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷയായി. ദേവിക്ക് ആയിരം കാമദേവൻമാരുടെ കാന്തിയുണ്ടായിരുന്നു.

വിചിത്രമായ കുറിക്കൂട്ടും ആഭരണങ്ങളും വണ്ടുകൾ മൂളിപ്പറന്ന് ചുറ്റുന്ന പൂന്തേനൊലിക്കുന്ന മാലകളുമായി കൈയിൽ നിറയെ വണ്ടിനങ്ങളുമായി വരദാഭയമുദ്രകളോടെ ദേവിയവിടെ കാണപ്പെട്ടു. കോടിക്കണക്കായ വണ്ടുകൾ തുടർച്ചയായി ഹ്രീങ്കാരം മുഴക്കുന്നു. ഗൃംഗാര പ്രൗഢമായ വേഷഭൂഷകളോടെ ദേവിയവിടെ വിളങ്ങി. വേദങ്ങൾ ദേവിയെ വാഴ്ത്തി. സർവ്വാഭിവന്ദ്യ, സർവ്വേശി, സർവ്വ മംഗളരൂപിണി, സർവ്വജ്ഞ, സർവ്വ ജനനി, സർവ്വാത്മിക, എന്നിങ്ങിനെ ദേവഗണം ജഗദംബികയെ വാഴ്ത്തി.

ദേവസ്തുതി: "സൃഷ്ടിസ്ഥിതിയന്തങ്ങൾക്ക് കാരണഭൂതയായ ദേവീ, ഞങ്ങൾ അവിടുത്തെ നമസ്ക്കരിച്ചു തൊഴുന്നു. സർവ്വാധാരയായ കമലപത്രാക്ഷീ, മഹാവിദ്യേ നമസ്ക്കാരം .

ദേവ, തിരിക് , നര രൂപങ്ങളെടുക്കുന്ന വിരാട് സൂത്രാത്മികേ, അവ്യാകൃത സ്വരൂപേ, കൂടസ്ഥേ, നമസ്ക്കാരം.

ജന്മാദിരഹിതേ, ദുർഗ്ഗേ, ദുഷ്ട സംരോധനം ചെയ്യുന്നവളേ, നിരർഗ്ഗള പ്രേമഗമ്യേ, ദേവീ, ഞങ്ങൾ അവിടുത്തെ കാലടികളിൽ അഭയം തേടുന്നു.

കാളിക മുതലായ പത്ത് മഹാവിദ്യകൾ നീയാകുന്നു. ലോകമാതാവേ, നീലസരസ്വതീ, ഉഗ്രതാരേ, മഹോഗ്രേ, ഞങ്ങൾ കൈകൂപ്പി തൊഴുന്നു.

പീതാംബരധാരിയായ ദേവീ, ത്രിപുരസുന്ദരീ, ഭൈരവീ, മാതംഗീ, ധൂമാവതീ, നമസ്ക്കാരം നമസ്ക്കാരം.

ശിരസ്സില്ലാത്ത ദുർഗ്ഗാരൂപത്തിലിരിക്കുന്ന ദേവീ, ക്ഷീരസാഗരകന്യേ, ശാകംഭരീ, ശിവേ, രക്തദന്തികേ, ഞങ്ങളിതാ കൈതൊഴുന്നു.

ശുംഭനിശുംഭന്മാരെ ഇല്ലാതാക്കിയവളേ, രക്തബീജനെ കൊന്നവളേ, ധൂമ്രനേത്രനെയും വൃത്രനേയും കൊന്ന മഹേശ്വരീ, നമസ്ക്കാരം.

ചണ്ഡമുണ്ഡൻമാരെ ഇല്ലാതാക്കിയ ദേവീ, ദാനവാന്തകേ, ശുഭേ, വിജയേ,ശാരദേ, വികസിതവദനേ, ഞങ്ങളിതാ വീണ്ടും അവിടുത്തെ കൈതൊഴുന്നു.

പൃഥ്വീരൂപേ, ദയാരൂപേ, തേജോരൂപേ, പ്രാണരൂപേ, മഹാരൂപേ, ഭൂതരൂപേ, നമസ്ക്കാരം.

വിശ്വമൂർത്തേ, ദയാമൂർത്തേ, ധർമ്മമൂർത്തേ, ദേവമൂർത്തേ, ജ്യോതിമൂർത്തേ, ജ്ഞാനമൂർത്തേ നമസ്ക്കാരം.

ഗായത്രീ ദേവീ, വരദേ, സാവിത്രീ, വാഗധീശ്വരീ, സ്വാഹാ സ്വധാ ദക്ഷിണാദി രൂപധാരിണീ ഞങ്ങളിതാ കൈതൊഴുന്നു. 

ഇതല്ല, ഇതല്ല എന്ന വാക്യങ്ങളാൽ സകലവേദങ്ങളും ആരെയാണോ പ്രകീർത്തിക്കുന്നത് ആ പ്രത്യഗാത്മസ്വരൂപയെ ഞങ്ങളിതാ വണങ്ങുന്നു.

വണ്ടുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതിനാൽ ഭ്രാമരി എന്നറിയപ്പെടുന്ന ദേവീ നമസ്ക്കാരം, എന്നെന്നും നമസ്ക്കാരം.

നിന്റെ മുന്നിലും പിന്നിലും പാർശ്വങ്ങളിലും മുകളിലും താഴേയും ഞങ്ങൾ നമസ്ക്കരിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ നിന്നെ എല്ലായിടത്തും നമസ്ക്കരിക്കുന്നു.

മണിദ്വീപത്തിൽ വസിക്കുന്ന മഹാദേവീ, പരാത്പരേ, ഭുവനേശ്വരീ, സർവോത്തമോത്തമേ എന്നെന്നും വിജയിച്ചാലും.

സർവ്വകല്യാണ ഗുണരത്നാകരേ, ദേവീ സർവ്വലോകാശ്രയേ, ചിൻമയീ, പ്രസാദിച്ചാലും.

ദേവൻമാർ ഇങ്ങിനെ പ്രാർത്ഥിക്കവേ മത്തകോകിലത്തേപ്പോലെ മധുഭാഷിണിയായ ദേവി അരുളി: "വരമേകുന്നതിൽ ചൂഡാമണിയായ ഞാൻ നിങ്ങളിൽ പ്രസാദിച്ചിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം അറിയിച്ചാലും."

ദേവൻമാർ തങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കുന്ന അസുരനെപ്പറ്റി ദേവിയോട് പറഞ്ഞു. "അവൻ ദേവഗണങ്ങളെയെല്ലാം ഉപദ്രവിക്കുകയും വേദങ്ങളെ നിന്ദിച്ച് നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ വരമാണ് അവന്റെയീ അപ്രമാദിത്വത്തിനു കാരണം."

ദേവൻമാരുടെ പരിവേദനം കേട്ടിട്ട് കൈയിലിരുന്നവയും ചുറ്റും പറക്കുന്നവയുമായ  കോടിക്കണക്കിനു വണ്ടുകളെ ദേവി ഇളക്കിവിട്ടു. പെട്ടെന്നവ മൂന്നു ലോകവും നിറയുന്നതുപോലെ പെരുകി. കടന്നൽക്കൂട്ടമെന്ന പോലെ അവ എല്ലാടവും പരന്നു. അന്തരീക്ഷം ഇരുട്ടാണ്ടു. ആകാശവും ഭൂമിയും കാടും വൃക്ഷക്കൂട്ടങ്ങളും വണ്ടുകളാൽ നിറഞ്ഞു. തേനെടുക്കുന്നവനെ ആക്രമിക്കുന്ന തേനീച്ചകളെപ്പോലെ അവ ഉയർന്നുപൊങ്ങി അസുരന്റെ മാറിടം പിളർന്നു. യാതൊരായുധവും ഉപയോഗിച്ചില്ല. യുദ്ധവും ഉണ്ടായില്ല. അസുരന്മാരുടെ മരണം ക്ഷണത്തിൽ വന്നണഞ്ഞു. പരസ്പരം മിണ്ടാൻ കൂടി അവർക്ക് സാധിച്ചില്ല.

ക്ഷണത്തിൽ, നിന്ന നിൽപ്പിൽ, അസുരർ എല്ലാം നശിച്ചു. "മഹാശ്ചര്യം തന്നെ" യെന്ന് ലോകർ ഈ കാഴ്ചയെ കൊണ്ടാടി. സകലതും ജഗദംബയുടെ മായാവിലാസമാകയാൽ അത്ഭുതമായി എന്തുള്ളു എന്നുമവർ ചിന്തിച്ചു. ബ്രഹ്മാദികൾ വിവിധ നൈവേദ്യങ്ങളുമായി ഉപചാരപൂർവ്വം ദേവിയെ സേവിച്ചു. ആകാശത്ത് മംഗളധ്വനിയായി ദുന്ദുഭി മുഴങ്ങി. ആകാശത്തു നിന്നും പുഷ്പവൃഷ്ടിയുമുണ്ടായി. 

മിഴാവ്, മദ്ദളം, വീണ, കടുന്തുടി, ഇടയ്ക്ക, പെരുമ്പറ, ശംഖ്, മണി, എന്നിവയുടെ നാദമെങ്ങും മുഴങ്ങി. അപ്സരനാരിമാർ നൃത്തം ചെയ്തു. മുനിമാർ വേദാലാപനം ചെയ്തു. ഗന്ധർവ്വൻമാർ പാടി. ദേവൻമാർ ഭഗവതീസ്തുതി തുടർന്നു. "ദേവീ അവിടുന്ന് സദാ ജയിച്ചാലും; വിജയിച്ചരുളിയാലും" എന്നവർ വാഴ്ത്തി.

ദേവി എല്ലാവരെയും അനുഗ്രഹിച്ചു. അവർക്ക് ഭക്തി സമ്പത്തും വരങ്ങളും നൽകി. ദേവൻമാർ നോക്കിനിൽക്കെ ദേവി അപ്രത്യക്ഷയായി. ഇതാണ് ഭ്രമരിചരിതം. ആശ്ചര്യ പൂർണ്ണമായ ഇക്കഥ കേൾക്കുന്നതും പഠിക്കുന്നതും പറയുന്നതും സർവ്വ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചനം ലഭിക്കും. അവർ സംസാരസാഗരത്തെ നിഷ്പ്രയാസം തരണം ചെയ്യാൻ പ്രാപ്തിയുള്ളവരായിത്തീരും. ഇക്കഥ നിത്യവും പഠിക്കുന്നവൻ പാപവിമുകതനായി ദേവീസായൂജ്യമടയും.

ദശമസ്കന്ധം അവസാനിച്ചു.

ദിവസം 284 ശ്രീമദ്‌ ദേവീഭാഗവതം. 10-12 . മഹാലക്ഷ്മീ മഹാസരസ്വതീ കഥ

ദിവസം 284  ശ്രീമദ്‌ ദേവീഭാഗവതം. 10-12 .  മഹാലക്ഷ്മീ മഹാസരസ്വതീ കഥ

മഹിഷീഗർഭസംഭൂതോ മഹാബലപരാക്രമ:
ദേവാൻ സർവാൻ പരാജിത്യ മഹിഷോfഭൂജ്ജഗത്പ്രഭു:
സർവേഷാം ലോകപാലാനാമധികാരാന്മഹാസുര:
ബലാന്നിർജിത്യ ബുഭുജേ ത്രൈലോക്യൈശ്വര്യമദ്ഭുതം

മുനി പറഞ്ഞു: മഹിക്ഷിയുടെ പുത്രനായ മഹിഷാസുരൻ ദേവൻമാരെയെല്ലാം കീഴടക്കി സകലവിധ ഐശ്വര്യങ്ങളും അനുഭവിച്ചു വരികയായിരുന്നു. മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ബലമായി കീഴടക്കി അവൻ ജഗത്പ്രഭുവായി സ്വയം അവരോധിച്ചു. അസുരന്റെ ഭരണത്തിൽ അത്യധികം വലഞ്ഞ ദേവൻമാർ ബ്രഹ്മാവിനോട് സങ്കടമുണർത്തിച്ചു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ അവർ കാത്യായനമുനിയുടെ ആശ്രമത്തിൽ ഹരിഹരൻമാർ സമ്മേളിച്ചിരുന്നയിടത്ത് ചെന്നു. അവരാ ദേവദേവൻമാരോട് സങ്കടമുണർത്തിച്ചു. 

"മഹിഷാസുരൻ എല്ലാവർക്കും അവകാശപ്പെട്ട ഐശ്വര്യങ്ങൾ കീഴടക്കി ദേവൻമാരെ കഷ്ടത്തിലാക്കിയിരിക്കുന്നു. അവൻ തന്റെ ബലത്തിലും വീര്യത്തിലും മത്തനായി മറ്റുള്ളവരെ ഉപദ്രവിക്കുകയാണ്." 

പരാതി കേട്ട് ഭഗവാൻ വിഷ്ണു കോപിഷ്ഠനായി ബ്രഹ്മാവും ശങ്കരനും ഹരിക്കൊപ്പം തയ്യാറായി നിന്നു. പെട്ടെന്ന് ശ്രീഹരിയുടെ മുഖത്തു നിന്നും ആയിരം സൂര്യൻമാർ ഒന്നിച്ചുദിച്ചതു പോലെ ഒരു ചൈതന്യം ഉദ്ഭവിച്ചു കാണപ്പെട്ടു. മറ്റു ദേവൻമാരുടെ മുഖങ്ങളും തേജോമയങ്ങളായി. അവരിൽ ഓരോരുത്തരിൽ നിന്നും തേജസ്സുകൾ ആവിർഭവിച്ചു.

ശംഭുവിൽ നിന്നുമുദിച്ച തേജസ്സ് മുഖമായി. യമതേജസ്സ് കേശമായി. വിഷ്ണു തേജസ്സ് കരങ്ങളായി. ഇന്ദ്രതേജസ്സ് അരക്കെട്ടും വരുണതേജസ്സ് കണങ്കാലും തുടകളും ആയി. ഭൂമിതേജസ്സ് നിതംബമായി. ബ്രഹ്മതേജസ്സ് പാദങ്ങളായി. ഭാനുതേജസ്സ് കാൽവിരലുകളായി. വസുതേജസ്സ് കൈവിരലുകളായി. കുബേരതേജസ്സ് മൂക്ക്, പ്രാജാപത്യ തേജസ്സ് ദന്തങ്ങൾ, അഗ്നി തേജസ്സ് നയനങ്ങൾ, സന്ധ്യാ തേജസ്സ് പുരികങ്ങൾ, വായു തേജസ്സ് ചെവികൾ, എന്നിങ്ങനെ ദേവതേജസ്സുകൾ ഉത്തമമായി ഒത്തുചേർന്ന് മഹിഷാസുരമർദ്ദിനിയായി ദേവിയവിടെ ഉദ്ഭൂതയായി.

ശിവൻ ദേവിക്ക് ശൂലവും, വിഷ്ണു ചക്രവും, പാശി ശംഖവും, പാവകൻ വേലും, വായു അമ്പും വില്ലും, ദേവേന്ദ്രൻ വജ്രായുധവും ഐരാവതത്തിന്റെ മണിയും, ദേവിക്കു നൽകി. യമൻ കാല ദണ്ഡം നൽകി. ബ്രഹ്മാവ് യക്ഷമാലയും കിണ്ടിയും കൊടുത്തു കാലൻ വാളും പരിചയും നൽകി.

ആദിത്യൻ ദേവിയുടെ രോമകൂപങ്ങളിൽ രശ്മിമാല ചാർത്തി. സമുദ്രം ദേവിക്ക് മുത്തുമാലയും പുതുവസ്ത്രങ്ങളും ചൂഡാരത്നവും തോൾ വളയും കുണ്ഡലങ്ങളും കടകങ്ങളും അംഗദങ്ങളും അമ്പിളിക്കീറും നൂപുരങ്ങളും കാൽച്ചിലങ്കകളും കണ്ഠാഭരണങ്ങളും നൽകി. വിശ്വകർമ്മാവ് മോതിരങ്ങൾ കൊടുത്തു.ഹിമവാൻ വിവിധ രത്നങ്ങൾ സമ്മാനിച്ചതു കൂടാതെ വാഹനമായി ഒരു സിംഹത്തെയും നൽകി. കുബേരൻ സ്വർണ്ണചഷകത്തിൽ മധുനിറച്ച് നൽകി. ശേഷഭഗവാൻ നൽകിയത് ഒരു കനകഹാരമായിരുന്നു.

എല്ലാ ദേവൻമാരും ദേവിയെ വണങ്ങി. ജഗന്മയിയും ജഗൻമംഗളദായിനിയും സർവ്വവിശ്വോത്പത്തിഹേതുഭൂതയുമായ ജഗദംബയെ അവർ സ്തോത്രങ്ങൾകൊണ്ട് വാഴ്ത്തി. ദേവി അവരുടെ സ്തോത്രങ്ങളിൽ പ്രീതയായി അസുരവധത്തിനു പുറപ്പെട്ടു.

ദേവി ക്രുദ്ധയായി ഒന്നു ഗർജ്ജിച്ചു. ആ കേട്ട് ദൂരെയായിരുന്നിട്ടും മഹിഷാസുരൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൻ വലിയ യുദ്ധസന്നാഹങ്ങളുമായി ദേവിയുടെ അടുക്കലെത്തി. അസുര സേനാനികളായ ചിക്ഷുരൻ, ദുർമുഖൻ, ദുർദ്ധരൻ ,ബാഷ്കളൻ, താമ്രൻ, ബിഡാലമുഖൻ എന്നിവർ യുദ്ധ സന്നദ്ധരായി മഹിഷനു,ചുറ്റും അണിനിരന്നു. അവരെല്ലാം ബലത്തിലും വീരത്തിലും കാലതുല്യൻമാരായിരുന്നു. കോപത്താൽ ചുവന്നു തുടുത്ത കണ്ണുകളോടെ ദേവി മഹിഷപ്പടയെ കൊന്നൊടുക്കി. തന്റെ പടയ്ക്കുണ്ടായ വീഴ്ചയിൽ കോപിതനായ മഹിഷൻ അതിവേഗം മായാ പ്രയോഗത്തോടെ ദേവിക്കുനേരേ ചാടി വീണു. അവൻ പല രൂപഭാവങ്ങളും കൈക്കൊണ്ടു. ദേവി അവയെയെല്ലാം നിഷ്പ്രയാസം ഇല്ലാതാക്കി. ഒടുവിലവൻ തന്റെ സ്വരൂപമായ മഹിഷരൂപത്തിൽ ദേവിക്കു മുന്നിൽ നിന്നു. ദേവി കയർകൊണ്ടവനെ വരിഞ്ഞു കെട്ടി വാൾകൊണ്ട് തലയറുത്തു. അസുരസൈന്യത്തിൽ ബാക്കിയുള്ളവർ തിരിഞ്ഞോടി. ദേവൻമാർ സന്തോഷം ദേവിയെ വാഴ്ത്തി. ഇതാണ് മഹിഷാസുരമർദ്ദിനിയായ ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ ആവിർഭാവത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള കഥ.

ഇനിപ്പറയാനുള്ളത് വാണീദേവി സരസ്വതിയുടെ ആവിർഭാവത്തെപ്പറ്റിയാണ്. പണ്ട് ശുംഭൻ എന്ന പേരുള്ള ഒരസുരനുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ അനിയൻ നിശുംഭൻ. രണ്ടു പേരും അതിവീര പരാക്രമികൾ. അവർ ദേവൻമാരെ ആക്രമിച്ച് എല്ലാ സമ്പദൈശ്വര്യങ്ങളും കൈക്കലാക്കി. അവരുടെ ശല്യം സഹിക്കാതെ ദേവഗണം ഹിമാലയത്തിൽ പോയി ഒത്തു ചേർന്ന് ദേവിയോട്  ശരണം അഭ്യർത്ഥിച്ചു. അവർ ആദരവോടെ ദേവീസ്തുതി ചെയ്തു.

ദേവൻമാർ പറഞ്ഞു: "ദേവൻമാരുടെ ദു:ഖമകറ്റുന്ന ദേവീ, അസുരവർഗ്ഗത്തെ വേരോടെ ഇല്ലാതാക്കുന്ന ദേവീ അവിടുത്തെ തൊടാൻ ജരാമൃത്യു രോഗാദികൾക്ക് കഴിയുകയില്ല. ശുഭേ, ദേവേശി, മഹേശീ, ഭക്തസുലഭേ, മഹാബലപരാക്രമേ, അനന്തവിക്രമേ, സൃഷ്ടിസ്ഥിതി സംഹാര ഹേതവേ, വിഷ്ണുശങ്കര ബ്രഹ്മാദി സ്വരൂപേ, കാന്തിദായിനീ, മഹാതാണ്ഡവ സപ്രീതേ, ദേവദേവേശീ, കരുണാനിധേ, പ്രസാദിച്ചാലും. ആർത്തിനാശിനീ, മോദദായിനീ, മാധവീ, ദുഷ്ടനായ ശുംഭനിൽ നിന്നും ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണേ."

ഇങ്ങിനെ സ്തുതിച്ച് വിലപിക്കുന്ന ദേവൻമാരെ കരുണാർദ്രനയനങ്ങളോടെ മലമങ്കയായ ദേവിയൊന്നു നോക്കി. പെട്ടെന്ന് പാർവ്വതിയുടെ കോശരൂപത്തിൽ നിന്നും കൗശികി എന്ന പേരോടു കൂടിയ ജഗദ് സമ്പൂജ്യയായ ദേവി ഉദ്ഭൂതയായി. "ഞാൻ നിങ്ങളിൽ പ്രസന്നയാണ്.വരം എന്തു വേണമെങ്കിലും ചോദിക്കാം."

ദേവൻമാർ ആവശ്യമറിയിച്ചു. "അതി പരാക്രമികളും ദുഷ്ടരുമായ ശുംഭനിശുംഭ സഹോദരൻമാർ ദേവൻമാരെയെല്ലാം ദ്രോഹിച്ചു കഴിയുന്നു. അവരുടെ ശല്യമൊഴിവാക്കണം എന്നാണ് ഞങ്ങൾ അവിടുത്തോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്. "

ദേവി പറഞ്ഞു: "ദേവവൈരികളായ അവരെ ഞാൻ വധിക്കാം. നിങ്ങൾ സമാധാനിക്കുവിൻ. നിങ്ങൾക്ക് മംഗളം ഭവിക്കട്ടെ. " ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ദേവി പെട്ടെന്ന് മറഞ്ഞു. ദേവൻമാർ അവരവരുടെ ഇടങ്ങളിലേയ്ക്ക് പോയി.

ചണ്ഡമുണ്ഡൻമാർ ശുംഭനിശുംഭൻമാരുടെ പടയാളികളാണ്. അവർ അത്യന്തസുന്ദരിയും വിമോഹിനിയുമായ ദേവിയെക്കണ്ട് 'ഇവൾ രാജാവായ ശുംഭന് അവകാശപ്പെട്ടവളാണ്' എന്നു വിചാരിച്ച് രാജാവിനോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. "അസുര ശ്രേഷ്ഠാ, വിലപിടിച്ചതെല്ലാം അനുഭവിക്കാൻ അങ്ങേയ്ക്ക് മാത്രമേ യോഗ്യതയുള്ളു. ഞങ്ങൾ അപൂർവ്വസൗന്ദര്യത്തിനുടമയായ ഒരുവളെ ഇന്നുകണ്ടു.  അവളെ അനുഭവിക്കാൻ അങ്ങേയ്ക്കല്ലാതെ ആർക്കും യോഗ്യതയില്ല. അസുര സ്ത്രീകളിലോ ദേവമർത്തൃജാതികളിലോ ഒന്നും ഇങ്ങിനെയൊരു സ്ത്രീരത്നത്തെ കാണാൻകൂടി കിട്ടുകയില്ല. അവളെ അങ്ങ് തന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന് ഈ കൊട്ടാരത്തെ അലങ്കരിക്കുക."

ഭൃത്യരായ അസുരവീരൻമാർ പറഞ്ഞതു കേട്ട് ശുംഭൻ തന്റെ ദൂതനായി സുഗ്രീവനെ ദേവിയുടെ അടുത്തേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു. അവൻ ദേവിയോട് പറഞ്ഞു: " ദേവീ, ശുംഭൻ എന്ന പേരോടുകൂടി അതിപരാക്രമിയും ബലവാനും പ്രതാപവാനുമായ ഒരസുരരാജാവുണ്ട്. അവൻ പറഞ്ഞയച്ചിട്ടാണ് ഞാനീ ദൂതുമായി വരുന്നത്. ലോകത്ത് രത്നതുല്യമായ എല്ലാം അവനു സ്വന്തമാണ്. നീയും അവന്റെ കണ്ണിൽ രത്നതുല്യയാണ്.  അതു കൊണ്ട് അവനെ സ്വീകരിച്ചാലും. അവനോടൊപ്പം ചേർന്ന് നിനക്കും സുഖമായി ജീവിക്കാം."

ദേവി പറഞ്ഞു: "നല്ലൊരു ദൂതനായ നീ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ ഞാൻ ചെറുപ്പത്തിലേ ഒരു ശപഥം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അത് തെറ്റിക്കാനാവില്ല. ആരാണോ എന്നെ പോരിൽ ജയിക്കുന്നത്, എനിക്ക് സമനോ എന്നേക്കാൾ കേമനോ ആയ ഒരു വീരനുമാത്രമേ ഞാൻ വധുവാകു എന്നതാണാ പ്രതിജ്ഞ. അതു കൊണ്ട് നിന്റെ സ്വാമിയോട് ഇവിടെ വന്ന് എന്നെ ജയിച്ച് എന്റെ കൈ പിടിച്ചു കൊള്ളാന്‍ വിനയത്തോടെ അറിയിക്കുക."

സുഗ്രീവൻ ശുംഭനെ വിവരമറിയിച്ചു. മഹാശക്തനായ ദാനവേദ്രൻ കോപിഷ്ഠനായി. പിന്നെ അദ്ദേഹം  ധൂമ്രാക്ഷൻ എന്നു പേരായ അസുര പ്രമുഖനോട് ഇങ്ങിനെ കല്പിച്ചു. "ആ ദുഷ്ടയുടെ മുടിക്ക് കുത്തിപ്പിടിച്ച് അവളെയെടുത്ത് ഇവിടെ എന്റെ മുന്നിൽ എത്രയും വേഗം കൊണ്ടുവരിക." 

സ്വാമിവാക്യം കേട്ട ധൂമ്രാക്ഷൻ അറുപതിനായിരം പടയോടു കൂടി ദേവിയുടെ അടുക്കൽ ചെന്നു. എന്നിട്ട് ഇങ്ങിനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: "ശുഭേ, ദൈത്യേന്ദ്രനായ ശുംഭനെ സ്വീകരിക്കുന്നതാണ് നിനക്ക് നല്ലത്. അങ്ങിനെയായാൽ എല്ലാ ഭോഗങ്ങളും നിനക്കനുഭവിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ എനിക്കു നിന്നെ മുടിക്ക് പിടിച്ച് എടുത്തു കൊണ്ട് പോയി രാജാവിനു മുന്നിൽ കൊണ്ടിടേണ്ടതായി വരും."

ദേവി പറഞ്ഞു: "മഹാശക്തനായ നിന്റെ വാക്കുകൾ നിന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സത്യമായിരിക്കും. എന്നെ പൊക്കിക്കൊണ്ടു പോവുന്നത് നീയോ നിന്റെ സ്വാമിയോ?"

ദേവി പറഞ്ഞതു കേട്ട് അസുരൻ ആയുധങ്ങളെടുത്ത് ദേവിക്ക് മുന്നിൽ ചാടി വീണു. ഒറ്റ ഹുങ്കാരം കൊണ്ടു തന്നെ ദേവി അവനെ ഭസ്മമാക്കി. അവന്റെ സൈന്യങ്ങളെ ദേവിയുടെ വാഹനമായ സിംഹം ഓടിച്ചു കളഞ്ഞു. 

ധൂമ്രാക്ഷന് സംഭവിച്ച കാര്യം അറിഞ്ഞ ശുംഭന് കോപം സഹിക്കാതായി. അവന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. പുരികം വളഞ്ഞു. പല്ലിറുമ്പിക്കൊണ്ട് അവൻ ചണ്ഡമുണ്ഡൻമാരെയും രക്തബീജനെയും ദേവീസവിധത്തിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു. വീരാസുരൻമാർ മൂന്നു പേരെയും ദേവിയുടെ ശൂലം വകവരുത്തി. ഒടുവിൽ ശുംഭനും നിശുംഭനും യുദ്ധത്തിനിറങ്ങി. അവരും നന്നായി പൊരുതിയെങ്കിലും ദേവിക്ക് മുന്നിൽ അവരുടെ ശൌര്യം നിഷ്പ്രഭമായി. ദേവി അവരെ വധിച്ചു.

ഇങ്ങിനെ ശുംഭനിശുംഭന്മാരെ വധിച്ച ദേവിയെ സുരഗണം വാഴ്ത്തി സ്തുതിച്ചു. ഈ ദേവിയാണ് വാഗീശ്വരി. പരമേശ്വരിയായ ദേവി കാളിയായും ലക്ഷ്മിയായും സരസ്വതിയായും പിറന്നതിന്റെ ചരിതങ്ങൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു. ജഗത്തിനെ സൃഷ്ടിച്ച്, പാലിച്ച് ഒടുവിൽ സംഹരിക്കുന്നത് ജഗൻ മോഹിനിയായ ദേവിയാണ്. ഈ ദേവിയെ സമാശ്രയിച്ചാൽ എല്ലാ വാഞ്ഛിതങ്ങളും നേടാം.

നാരായണൻ പറഞ്ഞു: സ്വമേധസ്സ് മുനിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് രാജാവ് സർവ്വാർത്ഥ സാധകയായ ദേവിയെ ശരണം പ്രാപിച്ച് ഏകാഗ്രചിത്തനായി തപസ്സു ചെയ്തു. മണ്ണുകൊണ്ട് ഒരു മൂർത്തിയുണ്ടാക്കി പൂജിച്ചും ആഹാര നീഹാരാദികൾ വെടിഞ്ഞും ചെയ്ത കഠിനതപസ്സിനൊടുവിൽ അദ്ദേഹത്തിന് ദേവീദർശനം ലഭിച്ചു. സ്വന്തം രക്ത മാംസങ്ങൾ പോലും അദ്ദേഹം ദേവിക്ക് ബലിയർപ്പിച്ചു. മായാമോഹമില്ലാതാകുന്ന പരമമായ ജ്ഞാനം ദേവി രാജാവിനു നല്കി. രാജാവിനു നഷ്ടപ്പെട്ട രാജ്യം ശത്രുക്കളേതുമില്ലാതെ തിരികെ ലഭിച്ചു.

ദേവി പറഞ്ഞു: "മോഹത്തിനന്ത്യം വരുത്തുന്ന ജ്ഞാനം ഞാൻ നിനക്കു തരുന്നു. ഈ ജന്മത്തിൽത്തന്നെ നിനക്ക് സർവ്വ മംഗളങ്ങളും ഉണ്ടാവട്ടെ. ജന്മാന്തരത്തിൽ നിനക്കായി മന്വന്തരാധിപത്യവും ഞാൻ നൽകുന്നു. ഭാനുപുത്രനായി ജനിക്കുന്ന നിനക്ക് സാവർണ്ണി മനു എന്നായിരിക്കും നാമധേയം. അതിപ്രതാപവാനായി സത്പുത്ര സമ്പന്നനായി വാഴുക."

സുരഥന് അനുഗ്രഹം നല്കി ദേവി അപ്രത്യക്ഷയായി. സാവർണ്ണി മനുവിന്റെ ചരിതം കേൾക്കുന്നതും ഓർക്കുന്നതും കൊണ്ട് ദേവീപ്രസാദമുണ്ടാവും എന്നറിയുക.